خبرگزاری دید: با وجود دریافت سرپناه جدید در ولایت بامیان، مهاجرین بازگشته هنوز از فقدان خدمات ابتدایی و دسترسی محدود به آب، مکتب و کار رنج میبرند.
نعمتالله، در خانهای ساده زیر تپههای پوشیده از برف در بامیان نشسته و از این که پس از ماهها بلاتکلیفی جایی برای «زندگی آرام» پیدا کرده، ابراز خوشحالی کرد.
او یکی از میلیونها مهاجری است که از ایران و پاکستان بازگشتهاند، اما با وجود دریافت خانهای تازه در کشور خود، بسیاری از هموطنانش حتی از ابتداییترین خدمات برخوردار نیستند.
پس از دریافت خانهای که با حمایت مالی آژانس پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) و زمینی ارائه شده توسط طالبان ساخته شدهاست، او به فرانس پرس گفت: «دیگر استرس پایان ماه برای پرداخت کرایه را نداریم.»
نعمتالله که اهل ولسوالی فقیر و کوهستانی بامیان است، پنج سال در ساختوساز در ایران کار کرده و همسرش مرضیه خیاط بوده است.
به گفته سازمان بینالمللی مهاجرت (IOM)از سپتامبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از پنج میلیون افغانستانی به کشور خود بازگشتهاند.
خانواده نعمتالله یکی از ۳۰ خانوادهای است که هر کدام خانهای ۵۴۰ فوت مربعی در بامیان دریافت کردهاند و اعضای هر خانواده در ساخت خانه مشارکت داشته و توسط UNHCR دستمزد دریافت کردهاند.
با وجود این که خانهها فاقد آب لولهکشی و دور از فروشگاه، مکتب و شفاخانه هستند، عارفه ابراهیمی، یکی از ساکنان جدید، گفت: «خوشحالم چون این خانه مال من است، حتی اگر همه امکانات اولیه وجود نداشته باشد.»
خانم ابراهیمی که چهار فرزندش دور بخاری جمع شدهاند، یکی از ۱۰ مادر مجرد جامعه جدید است و از ترس بیخانمانی پس از ترک همسرش، نگران است.
او به خبرنگاران دو اتاق تازهساخته و راهروی خالی با پیشخوانی که قرار بود آشپزخانه باشد را نشان داد. خانههای جدید تنها دارای توالتهای بیرونی ساده هستند و حتی امکان افزودن یک دوش کوچک هم وجود ندارد.
آقای اجای سینگ، مدیر پروژه UNHCRگفت طراحی خانهها از سوی مقامات محلی آمده و خانوادهها میتوانند خودشان حمام بسازند.
در حال حاضر هیچ آب لولهکشی یا چاه در منطقه وجود ندارد و ۱۰ لیتر آب آشامیدنی که هر سه روز یک بار توسط تانکر تأمین میشود، گرانتر از کابل است.
فاضل عمر رحمانی، مسوول اداره مهاجران و بازگشتکنندگان این ولایت، گفت که برنامههایی برای گسترش شبکه آب وجود دارد، «اما فعلاً این خانوادهها باید خودشان آب مورد نیازشان را تأمین کنند».
رحمانی همچنین گفت برنامههایی برای ساخت مکتب و درمانگاهها وجود دارد و افزود: «دستور مستقیم از سوی (هیبتالله اخوندزاده) صادر شده است»، بدون آنکه زمان شروع این پروژهها مشخص باشد.
در همین حال، نعمتالله برای رسیدن به بازار کار باید دو ساعت پیاده از جاده خاکی و ناهموار بین کوههای خشک طی کند تا بتواند سوار موتر شود.
طبق نظرسنجی سازمان مهاجرت IOM، تنها ۱۱ درصد بزرگسالان پس از بازگشت به افغانستان شغل تماموقت پیدا کردهاند. خانم ابراهیمی نیز مجبور است پس از پایان تعطیلات زمستانی، چهار کیلومتر تا نزدیکترین مکتب پیاده برود.