درآمد میلیون دالری از فروش معادن پنجشیر و نورستان توسط طالبان
خبرگزاری دید: رئیس معادن و پترولیم حکومت طالبان در نورستان اعلام کرده که بیش از ۱۱ هزار و ۶۰۰ کیلوگرام سنگ قیمتی و نیمهقیمتی استخراجشده از معادن دوآب در مزایدهای به فروش رسیده است.
حکومت طالبان در ادامه استخراج و فروش معادن افغانستان اعلام کرده که ۷ هزار و ۵۱۳ قیراط زمرد استخراجشده از ولایت پنجشیر و ۱۱ هزار و ۶۸۷ کیلوگرام سنگ قیمتی و نیمهقیمتی نورستان در یک مزایده رسمی به فروش رسیدهاند.
ارزش کل این محموله بیش از ۱۱۳ میلیون افغانی اعلام شده و از این مبلغ، حدود ۱۱ میلیون و ۳۵۶ هزار افغانی به خزانه طالبان واریز شده است.
سید رحیم عمیر، رئیس معادن و پترولیم طالبان در ولایت نورستان افزوده: سنگهای فروختهشده شامل کنزیت، تورمالین، بلور و مارگنیت بوده و از معادن «ماوی» در ولسوالی دوآب نورستان استخراج شدهاند.
وی ادامه داد که روند استخراج و فروش سنگهای قیمتی در ماههای اخیر افزایش یافته و مزایدهها با حضور تاجران داخلی برگزار میشوند.
حکومت طالبان طی بیش از چهار سال حکومت خود بر افغانستان، استخراج منابع طبیعی و فروش آن را به یکی از منابع اصلی درآمد تبدیل کرده است.
منتقدان میگویند این روند، غیرحرفهای و غیرقانونی انجام میشود و درآمد حاصل از آن به جای سرمایهگذاری در توسعه ملی و معیشت مردم، صرف تحکیم حاکمیت طالبان میشود.
همزمان، ریاست معادن و پترولیم طالبان در ولایت پنجشیر اعلام کرده که امسال بیش از ۲۶۰ معدن جدید زمرد در این ولایت کشف شده و این امر نشاندهنده ظرفیت بالقوه بالای پنجشیر برای تولید سنگهای قیمتی است.
کارشناسان زمینشناسی معتقدند که پنجشیر و نورستان با بهرهبرداری فنی، ایجاد زیرساختهای مناسب و سرمایهگذاری میتوانند به مناطق مهم تولید زمرد و سایر سنگهای قیمتی در کشور تبدیل شوند.
نورستان از ولایتهای کوهستانی شرق افغانستان است که به دلیل ساختار زمینشناسی خاص، از ذخایر غنی سنگهای قیمتی و نیمهقیمتی برخوردار است.
ولسوالی دوآب و بخشهایی از وایگل از مهمترین نقاط استخراج این سنگها به شمار میروند و استخراج در بسیاری مناطق به شکل سنتی یا نیمهصنعتی انجام میشود.
اما بدون بهرهبرداری فنی و سرمایهگذاری مناسب، ظرفیت واقعی این منابع طبیعی همچنان به صورت ناکارآمد مورد استفاده قرار میگیرد.
این گزارش نشان میدهد که با وجود استخراج گسترده و فروش معادن، بخش زیادی از درآمدهای طبیعی کشور به سرمایهگذاری در توسعه اقتصادی یا معیشت مردم بازنمیگردد و همچنان تمرکز طالبان بر کنترل و تامین بودجه حکومت است.
این در حالی است که مردم مناطق استخراج معادن اغلب از بهرهمندی مستقیم از منابع طبیعی محروم میمانند و معیشت آنها به دلیل بیکاری و فقر همچنان شکننده باقی مانده است.