خبرگزاری دید: در حالی که زنان افغانستان از بیشتر مشاغل محروم شدهاند، بوتیک گلدوزی «رحیمه علوی» ۲۲ ساله در شهر بامیان به نمادی کمنظیر از امید و خوداتکایی تبدیل شدهاست؛ فروشگاهی کوچک با تابلوی «گلهای بهاری، خیاطی و گلدوزی» که او پس از ماهها جستوجوی کار، در ماه جنوری راهاندازی کرد.
علوی میگوید به این که میتواند هزینه خانوادهاش شامل پدر و مادر و سه خواهرش را تأمین و اجاره خانه را پرداخت کند، افتخار میکند.
او با هدایت پارچه زیر چرخ خیاطی، نقش برگها و گلهای ظریف ابریشمی را خلق میکند؛ مهارتی که به تازگی آموخته است.
او یکی از بیش از چهار و نیم میلیون نفری است که از سال ۲۰۲۳ از پاکستان و ایران به کشور بازگشتهاند؛ کشورهایی که پس از دههها میزبانی، روند بازگرداندن مهاجران افغانستانی را تشدید کردهاند.
خانواده علوی که در بامیان زندگی میکردند و او همزمان با تحصیل در کارهای مزرعه به والدینش کمک میکرد، در ۲۰۲۱ به ایران مهاجرت کردند. او میگوید در ایران فرصتهای شغلی بیشتری برای زنان و مردان وجود داشت و خانوادهاش در نزدیکی شهر اصفهان از راه چیدن کلم امرار معاش میکردند، اما در ۲۰۲۴ به افغانستان بازگشتند.
به گفته علوی، پس از بازگشت، نه پدرش و نه او و خواهرانش موفق به یافتن کار نشدند و ناامیدی بر خانواده سایه انداخت. بر اساس نظرسنجی سازمان بینالمللی مهاجرت، تنها یک درصد از زنان بازگشته از پاکستان یا ایران شغل تماموقت یافتهاند و دو درصد صاحب کسبوکار شدهاند.
علوی پس از ماهها تلاش، همراه با ۲۵ زن دیگر برای شرکت در دوره آموزش گلدوزی در قالب برنامهای با حمایت سازمان ملل انتخاب شد؛ فرصتی که به گفته او زندگیاش را تغییر داده است.