خبرگزاری دید: در حالی که بحران آب به یکی از چالشهای راهبردی خاورمیانه تبدیل شده، بررسی میزان وابستگی کشورهای منطقه به آبشیرینکنها تصویر روشنی از شکاف عمیق در امنیت آبی ارائه میدهد. بر اساس دادههای موجود، ایران تنها حدود ۲ درصد از آب آشامیدنی خود را از طریق آبشیرینکنها تأمین میکند؛ رقمی که نشاندهنده اتکای بیشتر کشور به منابع داخلی و سامانههای سنتی و مدرن مدیریت آب است.
اما در سوی دیگر، کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس بهشدت به فناوری شیرینسازی آب دریا وابستهاند. کویت با ۹۰ درصد وابستگی، عملاً بدون آبشیرینکنها امکان تأمین آب شرب ندارد. عربستان سعودی نیز حدود ۷۰ درصد و امارات متحده عربی نزدیک به ۴۲ درصد از آب آشامیدنی خود را از این طریق به دست میآورند؛ ساختاری که آنها را در برابر اختلالات انرژی، حملونقل دریایی و تهدیدهای امنیتی آسیبپذیر میکند.
در این میان، اسرائیل نیز حدود ۷۵ درصد آب آشامیدنی خود را از آبشیرینکنها تأمین میکند؛ اتکایی که همچنان وابستگی سنگینی به زیرساختهای انرژیبر و پرهزینه ایجاد میکند.
این ارقام نشان میدهد که امنیت آبی در منطقه نهتنها یک مساله زیستمحیطی، بلکه یک موضوع ژئوپلیتیک و راهبردی است. کشورهایی که بخش عمده آب شرب خود را از دریا استخراج میکنند، در برابر هرگونه بحران انرژی، اختلال در خطوط انتقال یا تنشهای نظامی، با ریسک فوری کمبود آب مواجه خواهند شد؛ در حالی که کشورهایی با اتکای کمتر به آبشیرینکنها، از حاشیه امنیت بیشتری برخوردارند.