خبرگزاری دید: ایران برای نخستین بار تلاش کرد پایگاه آمریکایی «دیگو گارسیا» در اقیانوس هند را هدف موشکی قرار دهد، اقدامی که نشان میدهد تهران برد موشکهای خود را فراتر از محدودیتهای قبلی افزایش داده است.
مقامهای آمریکایی اعلام کردند موشکهای بالستیک میانبرد ایران به هدف اصابت نکردند، اما این نخستین تلاش شناختهشده تهران علیه پایگاهی است که فاصله آن با ایران حدود ۳۰۰۰ کیلومتر است.
این اقدام توجه کارشناسان امنیتی را به توان موشکی جدید ایران جلب کرده است.
جفری لوئیس، پژوهشگر امنیت جهانی، معتقد است ایران دیگر به محدودیت برد ۲۰۰۰ کیلومتری که در سال ۲۰۱۷ توسط رهبری این کشور تعیین شده بود اکتفا نمیکند.
فناوری پرتابگرهای فضایی ایران اساساً همان فناوری موشکهای بالستیک است و در صورت تغییر مسیر به حالت بالستیک، برد بسیار فراتر از توان موشکی منطقهای را دارد.
سام لیر، پژوهشگر مرکز مطالعات جیمز مارتین، تاکید کرد که ماهوارهبرهای ایران مانند موشک قائم-۱۰۰ اگر به جای مأموریت فضایی در مسیر بالستیک به کار گرفته شوند، میتوانند اهداف دوربرد را تهدید کنند.
وی افزود: «بسیاری فراموش میکنند پرتاب ماهوارهبرها از همان فناوری موشکهای بالستیک بهره میبرد.»
تحلیلگران همچنین به سبک سازی کلاهکهای موشکهایی مانند «خرمشهر» اشاره میکنند که احتمالاً برد این موشکها را برای رسیدن به اهداف دورتر افزایش داده است.
با این حال، دقت هدفگیری در فاصلههای طولانی هنوز یک چالش بزرگ است و گفته میشود ایران برای دستیابی به اطلاعات دقیق از ماهوارهها و شناسایی، به روسیه و چین متکی است.
تریتا پارسی، بنیانگذار مؤسسه کوینسی، تصریح کرد: «اگرچه خاک آمریکا فعلاً از حملات ایران در امان است، اما پایگاههایی که پیشتر خارج از دسترس تصور میشدند، اکنون در تیررس قرار دارند.»
این موضوع میتواند کشورهای اروپایی را که اجازه استفاده از پایگاههای خود برای عملیات علیه ایران را دادهاند، با چالشهای امنیتی جدید مواجه کند.
بر اساس دادههای مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی (CSIS)، ایران هماکنون موشکهایی مانند «سجیل»، «خرمشهر» و موشک کروز «سومار» با برد ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتر در اختیار دارد.