پاکستان؛ میانجی بدون وزن
خبرگزاری دید: ایران با وجود حملات گسترده، همچنان توانسته ساختار دفاعی و تهاجمی خود را حفظ کند و حتی پاسخهای دقیق و هدفمند ارائه دهد. همین واقعیت باعث شده که اسلامآباد درک کند هیچ میانجیگری بدون رضایت واقعی تهران امکانپذیر نیست.
پاکستان تلاش میکند خود را بهعنوان میانجی میان ایران و آمریکا معرفی کند، اما واقعیت میدانی و سیاسی جنگ نشان میدهد که این تلاشها نهتنها بینتیجه است، بلکه اسلامآباد را در موقعیتی شکننده و پرخطر قرار داده است. میانجیگری میان یک قدرت مهاجم و یک بازیگر مقتدر منطقهای که توانسته در برابر فشارهای چندلایه نظامی، اقتصادی و سیاسی مقاومت کند، کاری نیست که پاکستان از عهده آن برآید.
در بحران کنونی، نابرابری میان طرفین کاملاً آشکار است، اما این نابرابری برخلاف تصور غرب، به ضرر ایران عمل نکرده است. ایران با وجود حملات آمریکا و اسرائیل، نهتنها ساختار فرماندهی و توان عملیاتی خود را حفظ کرده، بلکه ابتکار عمل را نیز در بسیاری از جبههها در دست دارد. در مقابل، پاکستان صرفاً نقش «پیک سیاسی» را ایفا کرده و هیچ توان واقعی برای نزدیک کردن مواضع ندارد.
ادعاهای دونالد ترامپ درباره «پیشرفت در مذاکرات» از سوی ایران قاطعانه تکذیب شده است. فاصله میان «۱۵ شرط آمریکا» و «۵ شرط ایران» آنقدر عمیق است که عملاً امکان هرگونه توافق را از بین میبرد. تهران شروط واشنگتن را «افراطی، تحقیرآمیز و معادل تسلیمنامه» میداند و با اتکا به قدرت بازدارندگی خود، حاضر به پذیرش هیچ فشار یکجانبهای نیست.
ایران با وجود حملات گسترده، همچنان توانسته ساختار دفاعی و تهاجمی خود را حفظ کند و حتی پاسخهای دقیق و هدفمند ارائه دهد. همین واقعیت باعث شده که اسلامآباد درک کند هیچ میانجیگری بدون رضایت واقعی تهران امکانپذیر نیست. در مقابل، پاکستان با وابستگی سیاسی و اقتصادی به آمریکا و عربستان، فاقد استقلال لازم برای ایفای نقش یک میانجی معتبر است.
پیمان دفاعی پاکستان با عربستان، کشوری که خود هدف حملات ایران قرار گرفته، عملاً اسلامآباد را از جایگاه بیطرفی خارج کرده است. افزون بر این، نقش اسرائیل بهعنوان محرک اصلی جنگ، پیچیدگیهایی ایجاد کرده که پاکستان توان مدیریت آن را ندارد.
تنها چند روز پس از اعلام آمادگی پاکستان برای میزبانی گفتوگو، آمریکا و اسرائیل با بمبهای سنگرشکن به اصفهان حمله کردند؛ اقدامی که نهتنها نشانه تشدید تنشها است، بلکه نشان میدهد واشنگتن هیچ ارادهای برای مذاکره ندارد. این در حالی است که برخی تحلیلها حاکی از آن است که دولت ترامپ از «مذاکره» صرفاً بهعنوان پوششی برای آمادهسازی عملیات زمینی احتمالی استفاده میکند.
ترور رهبران عالیرتبه ایران و حمله به مراکز غیرنظامی، از جمله مکتبی که بیش از ۱۸۰ دانشآموز دختر در آن جان باختند، نهتنها جنایات جنگی آشکار است، بلکه مشروعیت ایران را در سطح جهانی تقویت کرده است. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح میشود که آیا پاکستان واقعاً میتواند میانجی صلح باشد، یا صرفاً در حال بازی در زمینی است که آمریکا طراحی کرده است؟
برای اسلامآباد، درک این واقعیت حیاتی است: تا زمانی که ایران در موضع قدرت قرار دارد و آمریکا و اسرائیل به حملات خود ادامه میدهند، هیچ میانجیگریای بدون پذیرش شروط تهران امکانپذیر نخواهد بود.
نویسنده: سید رضا احمدیار- خبرگزاری دید