نتایج نظرسنجی تازه خبرگزاری دید نشان میدهد که از نگاه پاسخدهندگان، دو عامل «تمکین آمریکا به شروط ایران» و «قدرت بازدارندگی و نفوذ منطقهای ایران» بیشترین نقش را در موفقیت یا شکست مذاکرات ایران و آمریکا در اسلامآباد دارند. در این میان، نقش میانجیگری پاکستان کمترین وزن را در ارزیابی افکار عمومی به خود اختصاص داده است.
بر اساس دادههای نظرسنجی تازه خبرگزاری دید درباره عوامل تعیینکننده در سرنوشت مذاکرات ایران و آمریکا در اسلامآباد، ارزیابی افکار عمومی نشان میدهد که نگاه غالب، بر محور مطالبات و توانمندیهای ایران متمرکز است. این نظرسنجی چهار شاخص اصلی را مورد سنجش قرار داده و نتایج آن تصویری روشن از برداشت جامعه نسبت به روند گفتوگوها ارائه میدهد.
طبق نتایج، «تمکین آمریکا به شروط مورد نظر ایران» با ۳۷ درصد در صدر عوامل اثرگذار قرار گرفته است. این عدد نشان میدهد که بخش قابل توجهی از پاسخدهندگان، موفقیت مذاکرات را در گرو پذیرش خواستههای ایران از سوی واشنگتن میدانند؛ خواستههایی که طی ماههای گذشته بهعنوان خطوط قرمز تهران مطرح شده و محور اصلی اختلافات دو طرف بوده است.
در رتبه دوم «قدرت بازدارندگی و نفوذ منطقهای ایران» نیز با ۳۷ درصد قرار دارد و همین رقم را به خود اختصاص داده است. این هموزنی نشان میدهد که افکار عمومی، توانمندیهای میدانی و موقعیت منطقهای ایران را نهتنها عامل تقویتکننده موضع مذاکرهکنندگان ایرانی، بلکه یکی از عناصر تعیینکننده در شکلدهی به رفتار طرف آمریکایی تلقی میکند.
در مقابل، «کاهش توان آمریکا برای اعمال فشار بر ایران» با ۲۵ درصد در جایگاه سوم قرار گرفته است. این ارزیابی نشان میدهد که بخشی از جامعه، تغییر موازنه قدرت و محدودیتهای واشنگتن در استفاده از ابزارهای فشار را نیز در روند مذاکرات مؤثر میدانند؛ هرچند این عامل از نگاه افکار عمومی به اندازه دو شاخص نخست تعیینکننده نبوده است.
کمترین سهم در این نظرسنجی، «انتقال دقیق مطالبات ایران توسط پاکستان» با صفر درصد بوده است. این نتیجه بیانگر آن است که افکار عمومی نقش میانجیگری پاکستان را در مقایسه با عوامل مرتبط با قدرت و مطالبات ایران، بسیار کماهمیت ارزیابی کردهاند. بهعبارت دیگر، جامعه وزن اصلی را بر رفتار و توانمندیهای دو طرف اصلی مذاکره میگذارد و نقش واسطه را حاشیهای و کماثر میبیند.
مجموع این دادهها نشان میدهد که برداشت عمومی از مذاکرات اسلامآباد، بیش از هر چیز بر محور قدرت، بازدارندگی و خطوط سرخ ایران شکل گرفته و از نگاه پاسخدهندگان، هرگونه پیشرفت یا شکست در گفتوگوها، مستقیماً به میزان انعطاف یا عدم انعطاف آمریکا در برابر این مؤلفهها وابسته است.