خبرگزاری دید: در یک ماه گذشته، دونالد ترامپ مجموعهای از مواضع متناقض درباره روند توافق با ایران اتخاذ کرده است؛ از اعلام پیشرفت در مذاکرات و تعلیق عملیات نظامی تا تهدید به ازسرگیری بمبارانها و رد کامل پیشنهادهای تهران. مرور این اظهارات نشان میدهد رویکرد واشنگتن در قبال تهران در این دوره با نوسانهای سریع و پیامهای چندلایه همراه بوده است.
۱۵ ثور
دونالد ترامپ پروژه هدایت کشتیها از تنگه هرمز را تعلیق کرد و گفت پیشرفتهایی در مسیر دستیابی به توافق نهایی با ایران حاصل شده است.
۱۶ ثور
ترامپ گفت احتمال توافق وجود دارد، اما قطعی نیست و هشدار داد اگر توافق حاصل نشود، بمبارانها «در سطحی بسیار بالاتر و با شدت بیشتر از قبل» از سر گرفته خواهد شد.
۲۰ ثور
ایران بستهای از خواستهها برای پایان جنگ و بازگشایی تنگه هرمز ارائه داد؛ از جمله پایان فوری جنگ، توقف محاصره دریایی و تضمین عدم حملات بیشتر. ترامپ این پیشنهاد را «کاملاً غیرقابل قبول» خواند.
۲۱ ثور
ترامپ رهبران ایران را «بسیار غیرقابل اعتماد» توصیف کرد و مدعی شد تهران از توافقی درباره خروج ذخایر اورانیوم عقبنشینی کرده است. او تأکید کرد ایران «هرگز سلاح هستهای نخواهد داشت.»
۲۵ ثور
ترامپ اعلام کرد که با تعلیق ۲۰ ساله برنامه هستهای ایران موافقت میکند؛ موضعی که نسبت به درخواست پیشین او برای توقف دائمی غنیسازی، عقبنشینی محسوب میشود.
۲۸ ثور
او اعلام کرد حمله نظامی برنامیریزیشده علیه ایران را به درخواست کشورهای خلیج فارس لغو کرده؛ زیرا «مذاکرات جدی» در جریان است. او نوشت: «هیچ سلاح هستهای برای ایران.»
۲ جوزا
ترامپ گفت توافق «تا حد زیادی نهایی شده» و تنها «جزئیات نهایی» باقی مانده است. او افزود این توافق شامل بازگشایی تنگه هرمز خواهد بود.
۳ جوزا
ترامپ اعلام کرد محاصره بنادر ایران «تا زمان رسیدن به توافق، تأیید و امضا شدن آن» ادامه خواهد داشت. او گفت روابط آمریکا و ایران «بسیار حرفهایتر» شده، اما تهران باید بداند «نمیتواند سلاح هستهای توسعه دهد یا به دست آورد.»
مواضع ترامپ در قبال ایران طی یک ماه گذشته نوسانی، متناقض و تاکتیکی بوده است؛ از تهدید به حملات شدیدتر تا اعلام پیشرفت در مذاکرات و سپس رد کامل پیشنهادهای تهران. به باور تحلیلگران، این تغییر لحنهای سریع، نهتنها تصویر روشنی از راهبرد آمریکا ارائه نمیدهد، بلکه میتواند فضای مذاکرات را بیثباتتر کند و پیامهای متناقضی به متحدان و طرف مقابل ارسال کند. برخی کارشناسان نیز تأکید کردهاند که چنین رویکردی بیشتر بازتابدهنده فشارهای داخلی و محاسبات انتخاباتی است تا یک سیاست خارجی منسجم.