خبرگزاری دید: سخنرانی مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران در هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل فراتر از یک نطق معمول دیپلماتیک، قابل ارزیابی است. این سخنرانی در شرایطی ایراد شد که جنگ، فشار نظامی و بحران هستهای، روابط ایران و آمریکا را به یکی از حساسترین مقاطع سالهای اخیر رسانده است. از این منظر، پیام اصلی تهران، ضمن تاکید بر حق دفاع از خود، تعیین چارچوبی عقلانی و مبتنی بر منافع ملی برای مذاکره و در همین چارچوب بود که پزشکیان تاکید کرد: ایران اهل گفتوگو است، اما زیر بار فشار آمریکا و زبان زور نمیرود.
اهمیت سیاسی این موضع در آن است که تهران تلاش میکند میان باز گذاشتن پنجره دیپلماسی و حفظ بازدارندگی تعادل برقرار کند. تأکید بر ادامه فعالیت هستهای صلحآمیز، حفظ توان دفاعی و مخالفت با فشار خارجی، بیانگر آن است که ایران حاضر نیست امنیت و ظرفیتهای راهبردی خود را پیششرط مذاکره قرار دهد.
همزمان، طرح مساله غزه، تنگه هرمز و نقش آمریکا و اسرائیل در بحرانآفرینی منطقهای، نشان میدهد که تهران مناقشه کنونی را صرفاً اختلافی دوجانبه نمیداند، بلکه آن را بخشی از بحران گستردهتر نظم امنیتی خاورمیانه معرفی میکند؛ موضوعی که با فضای کلی مجمع عمومی امسال سازمان ملل که تحت تأثیر جنگهای خاورمیانه، اوکراین و کاهش اعتماد میان قدرتهای جهانی قرار گرفته؛ کاملا همخوان و هماهنگ است.
از منظر داخلی نیز سخنرانی پزشکیان کارکردی دوگانه دارد: ارائه تصویر یک دولت صلحطلب و آماده مذاکره در عرصه بینالمللی با نمایش همزمان ایستادگی شجاعانه ملت و دولت ایران در برابر فشار خارجی. به همین دلیل بود که این سخنرانی بازتاب گسترده داخلی و بینالمللی یافت و به باور کثیری از کارشناسان، موجب ناامیدی دشمنان ایران از دستیازی به رؤیای تسلط بر ایران گردید.
خبرگزاری دید