خبرگزاری دید: تحلیل منتشرشده در نشریه مؤسسه سیاست راهبردی استرالیا (ASPI) نشان می‌دهد که با وجود افزایش حضور زنان در نهادهای امنیتی بین‌المللی، نقش و نفوذ آنان در تصمیم‌گیری‌های کلیدی همچنان محدود است؛ مشکلی که می‌تواند اثربخشی دستورکار زنان، صلح و امنیت سازمان ملل متحد را کاهش دهد.
نویسنده این تحلیل تاکید می‌کند که معیار موفقیت این دستورکار نباید تنها شمار زنان حاضر در نهادهای امنیتی یا تعداد نشست‌ها و مشورت‌ها باشد، بلکه باید مشخص شود که دیدگاه‌ها و تخصص زنان تا چه اندازه بر راهبردها، اولویت‌ها، تخصیص منابع و تصمیم‌های عملیاتی تاثیر گذاشته است.
این تحلیل با اشاره به تجربه زنان پولیس افغانستان در کابل در ۲۰۱۳ می‌گوید که شماری از آنان به دلیل تهدید، آزار و خشونت، با لباس غیرنظامی به محل کار می‌رفتند. این زنان، علاوه بر حفاظت، خواهان مشارکت در تصمیم‌هایی بودند که امنیت خود و آینده کشورشان را تعیین می‌کرد.
بر اساس این گزارش، سازمان ملل متحد و ناتو در سال‌های گذشته سیاست‌ها، برنامه‌های آموزشی و سازوکارهای متعددی را برای اجرای دستورکار زنان، صلح و امنیت ایجاد کرده‌اند؛ اما حضور مشاوران جنسیتی و برگزاری نشست‌های مشورتی، لزوماً به معنای مشارکت موثر زنان در تصمیم‌گیری نیست.
نویسنده می‌افزاید که در بسیاری موارد، دیدگاه زنان و سازمان‌های جامعه مدنی تنها برای جمع‌آوری اطلاعات و شناخت شرایط محلی استفاده می‌شود، در حالی که آنان از روند تعیین اولویت‌های امنیتی و طراحی عملیات کنار گذاشته می‌شوند. همچنین، تخصص جنسیتی اغلب زمانی وارد روند برنامه‌ریزی می‌شود که تصمیم‌های اساسی از پیش گرفته شده‌اند.
این وضعیت، به باور نویسنده، یک مشکل عملیاتی نیز به شمار می‌رود؛ زیرا زنان محلی می‌توانند اطلاعات مهمی درباره نگرانی‌های امنیتی جوامع، پویایی‌های منازعه و تهدیدهای نوظهور ارایه کنند. نادیده گرفتن این ظرفیت ممکن است به درک ناقص محیط عملیاتی و کاهش اثربخشی ماموریت‌های امنیتی منجر شود.
این تحلیل در آستانه بیست‌وششمین سالگرد تصویب قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد، در ۳۱ اکتوبر، بر ضرورت تغییر رویکرد نهادهای امنیتی تاکید می‌کند.
بر اساس پیشنهادهای مطرح‌شده، تخصص جنسیتی باید از مراحل ابتدایی برنامه‌ریزی وارد روند تصمیم‌گیری شود، مسوولیت اجرای تعهدات به فرماندهان و رهبران ارشد نیز واگذار گردد و نظام‌های پاسخ‌گویی به‌جای شمارش فعالیت‌ها، میزان تاثیر مشارکت زنان بر تصمیم‌ها و نتایج عملیاتی را ارزیابی کنند.
این تحلیل نتیجه می‌گیرد که حضور زنان به‌تنهایی به معنای تقسیم قدرت نیست. تحقق اهداف دستورکار زنان، صلح و امنیت زمانی امکان‌پذیر است که مشارکت زنان از سطح مشورت فراتر رود و به نفوذ واقعی در تصمیم‌گیری‌ها و سیاست‌گذاری‌های امنیتی تبدیل شود.