شبکه تاریک اپستین؛ از جزیره خصوصی تا قلب قدرتهای جهانی
خبرگزاری دید: جفری اپستین، سرمایهگذار پرنفوذ آمریکایی، یکی از جنجالیترین پروندههای قاچاق جنسی چند دهه اخیر را رقم زد؛ شبکهای که از دهه ۱۹۹۰ شکل گرفت و با استفاده از ثروت، روابط سیاسی و نفوذ اجتماعی، توانست سالها از نظارت و پیگرد قضایی دور بماند. اپستین مالک چندین ملک بزرگ در آمریکا بود و جزیره خصوصی او بعدها به نماد این شبکه تبدیل شد.
بر اساس شهادتها، اسناد قضایی و ادعاهایی که در سالهای اخیر مطرح شده، اپستین و حلقه نزدیک به او دختران و پسران خردسال را از کشورهای مختلف جذب میکردند یا فریب میدادند و سپس آنها را در اختیار افراد بانفوذ قرار میدادند. گفته میشود بخشی از این شبکه با ضبط تصاویر و ویدئوهای مخفی از مهمانان، نوعی سیستم فشار و کنترل ایجاد کرده بود. گیسلین مکسول، شریک نزدیک به اپستین، در جذب و آمادهسازی قربانیان نقش کلیدی داشت و بعدها به ۲۰ سال زندان محکوم شد.
چرا این شبکه سالها دوام آورد؟
تحلیلها و گزارشها چند عامل اصلی را مطرح میکنند: ثروت و نفوذ گسترده اپستین، کوتاهی یا مداخله نهادهای قضایی در مقاطع مختلف، تهدید، تطمیع و خاموشسازی قربانیان، ارتباطات گسترده اپستین با چهرههای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی.
اپستین چند بار بازداشت شد، اما هر بار با توافقهای عجیب قضایی آزاد گردید. توافق سال ۲۰۰۷ یکی از بحثبرانگیزترین نمونههاست که عملاً به او مصونیت فدرال داد.
مرگ مبهم اپستین
در سال ۲۰۱۹، اپستین دوباره به اتهام قاچاق جنسی بازداشت شد، اما پیش از برگزاری دادگاه، در سلول زندان جان باخت. گزارش رسمی «خودکشی» را علت مرگ اعلام کرد، اما خرابی دوربینها، خواب بودن نگهبانها و ناپدید شدن برخی گزارشها باعث شد بسیاری این روایت را زیر سؤال ببرند.
انتشار اسناد محرمانه
پس از سالها فشار افکار عمومی، بخشی از اسناد محرمانه پرونده از حالت طبقهبندی خارج شد. این اسناد شامل: شهادت قربانیان، ایمیلها و مکاتبات، اسناد قضایی و فهرست افرادی است که در مقاطع مختلف با اپستین ارتباط داشتهاند.
در این فهرست نام چهرههای سیاسی، اقتصادی، هنری و فرهنگی از کشورهای مختلف دیده میشود؛ از جمله دونالد ترامپ، ایلان ماسک، مایکل جکسون، بیل گیتس، لئوناردو دیکاپریو، جورج دبلیو بوش، بیل کلینتون، هیلاری کلینتون، شاهزاده اندرو، کامرون دیاز، بروس ویلیس، کوین اسپیسی، هاروی واینستین، میک جَگر، جورج لوکاس، تونی بلر، محمد بن سلمان، جان کری، تد کِندی، رابرت اف. کِندی جونیور، مایکل بلومبرگ، وودی آلن، آلن درشویتز، گیسلین مکسول، اندرو کومو، فیل کالینز، لَری سامرز، ایهود باراک، کریس تاکر، لِس وِکسنر، لئون بلَک، گلن دوبین، ژان-لوک برونل، پیتر مندلسون، لین روتشیلد، حمد بن جاسم، عبدالله بن زاید، سعد حریری، احمد ابوالغیط، میگل آنخل موراتینوس، مینی درایور، پیتر دالگلیش، طیب فاسیفهری، خالد بن احمد آل خلیفه، مخدوم شاه محمود، هنری اودین اجوموگوبیا.
وجود نام این افراد در اسناد، نشاندهنده ارتباط، ملاقات، مکاتبه یا حضور در فهرست تماسهای اپستین است؛ ضمن آن که احتمال ارتکاب جرم هم در مورد یکایک آنان وجود دارد.
روایتهایی که درباره شبکه اپستین مطرح شدهاند
در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی، ادعاهای گستردهای درباره فعالیتهای این شبکه مطرح شده است؛ از جمله: جذب کودکان ۸ تا ۱۶ ساله از کشورهای مختلف، انتقال قربانیان به جزیره خصوصی اپستین، درخواست برخی افراد بانفوذ برای «آمادهسازی» قربانیان، ضبط تصاویر و ویدیوهای مخفی از مهمانان، نقش یک گروه پنهان در مدیریت شبکه و تلاش برای خاموشسازی اپستین پیش از افشاگری.
این ادعاها در اسناد رسمی تأیید نشدهاند، اما بخشی از آنها در شهادتها، گزارشهای رسانهای و تحلیلهای عمومی مطرح شده و به همین دلیل در افکار عمومی حضور پررنگی دارند.
چرا این پرونده اهمیت جهانی دارد؟
پرونده اپستین تنها یک رسوایی اخلاقی نیست، بلکه نمونهای از این حقیقت است که قدرت و ثروت چگونه میتواند عدالت را به تعویق بیندازد، سیستمهای قضایی چگونه ممکن است در برابر نفوذ شکست بخورند، قربانیان چگونه سالها خاموش نگه داشته میشوند، شبکههای پیچیده چگونه میتوانند در سایه فعالیت کنند.
انتشار تدریجی اسناد جدید باعث شده بسیاری انتظار داشته باشند ابعاد بیشتری از این پرونده روشن شود.
واحد بینالملل – خبرگزاری دید