رمضان در غزه؛ آزمون وجدان امت، افطار با خون به جای آب و آتش به جای نان

خبرگزاری دید: جهان امروز بر لبه بحرانی بزرگ ایستاده است. آتش‌های منطقه‌ای می‌تواند به شعله‌ای جهانی بدل شود. بی‌عدالتی انباشته، خشم ملت‌ها را می‌پروراند و خون‌های به‌ناحق ریخته‌شده، آرام نمی‌ماند. آنان که امروز می‌کشند و ویران می‌کنند، گمان نبرند که قانون تاریخ تغییر کرده است؛ طعم تلخی که مردم فلسطین، لبنان، یمن، افغانستان، سوریه و لیبی چشیدند، دیر یا زود به کام ستمگران نیز خواهد نشست.

خبرگزاری دید: رمضان برای مسلمانان تنها یک ماه عبادی نیست؛ موسم بیداری وجدان، پالایش روح و سنجش ایمان است؛ ماهی که انسان را از هیاهوی دنیا جدا می‌کند تا حقیقت را بی‌پرده ببیند. اما امسال، رمضان تنها میدان تزکیه فردی نیست؛ میدان قضاوت تاریخ است. میدان سنجش غیرت، انسانیت و مسئولیت امت در برابر زخمی عمیق که نامش غزه است.

در حالی که بسیاری از ما با آرامش بر سر سفره‌های افطار می‌نشینیم، در گوشه‌ای از جهان، کودکان و مادران در میان ویرانه‌ها روزه می‌گیرند؛ نه با آب، که با طعم خون؛ نه با نان، که با شعله‌های آتش. رمضان آنان، رمضان محاصره است؛ رمضان بمباران؛ رمضان اشک‌های بی‌وقفه مادری که فرزندش را در آغوش گرفته و نمی‌داند سحر فردا را خواهد دید یا نه. این تصویر، تنها یک تراژدی انسانی نیست؛ زخمی است بر پیکر وجدان امت اسلامی. زخمی که هر قلب بیداری را به درد می‌آورد و هر جگری را خون می‌کند.

خداوند می‌فرماید: «لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»؛ آزمون الهی برای سنجش بهترین عمل است. امروز، این آزمون تنها در گرسنگی کشیدن نیست؛ در موضع‌گیری، در همدردی، در ایستادن کنار مظلوم و در برائت از ظلم است. رمضان اگر ماه مواسات است، بی‌تفاوتی در برابر فریاد غزه، سقوط در همین آزمون است. فاصله میان سفره‌های رنگین و سفره‌های سوخته، فاصله میان رفاه و مسئولیت است؛ فاصله‌ای که در پیشگاه خداوند بی‌پاسخ نخواهد ماند.

قرآن راهبرد تاریخ را روشن کرده است: «وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ…»؛ اگر سنت الهی در بازداشتن ستمگران به دست مردمان نبود، زمین پر از فساد می‌شد. سنت الهی بر این جاری است که ظلم پایدار نمی‌ماند و ستمگران، هرچند در اوج قدرت باشند، در چرخش تاریخ فرو می‌ریزند. یقین آن است که آنان که مردم بی‌دفاع را به خاک و خون کشاندند، پیش از عقبی، در همین دنیا نیز طعم آتش خشم الهی را خواهند چشید؛ همان‌گونه که تاریخ بارها سقوط فرعون‌ها و نمرودها را به چشم دیده است.

جهان امروز بر لبه بحرانی بزرگ ایستاده است. آتش‌های منطقه‌ای می‌تواند به شعله‌ای جهانی بدل شود. بی‌عدالتی انباشته، خشم ملت‌ها را می‌پروراند و خون‌های به‌ناحق ریخته‌شده، آرام نمی‌ماند. آنان که امروز می‌کشند و ویران می‌کنند، گمان نبرند که قانون تاریخ تغییر کرده است؛ طعم تلخی که مردم فلسطین، لبنان، یمن، افغانستان، سوریه و لیبی چشیدند، دیر یا زود به کام ستمگران نیز خواهد نشست. این منطق انتقام‌جویی انسانی نیست؛ سنت تغییرناپذیر الهی در گردش روزگار است.
رمضان، ماه بازگشت به قرآن است؛ ماهی که باید دل‌ها را از غفلت بیرون آورد. اگر قرآن از زندگی ما فاصله گرفته، نتیجه‌اش همین پراکندگی و ضعف است. امت بیدار، امتی است که هم به عبادت می‌ایستد و هم در برابر ظلم سکوت نمی‌کند. روزه، تنها امساک از طعام نیست؛ امساک از ترس، از بی‌تفاوتی و از عافیت‌طلبی نیز هست.

امروز غزه، آینه ماست. هرچه در آن می‌بینیم، بازتاب ایمان و مسئولیت ماست. اگر این ماه، ماه تقرب به خداست، راه آن از کنار سفره‌های سوخته و دل‌های داغدار می‌گذرد. رمضان در غزه، آزمون وجدان امت است؛ یا در صف بیداران می‌ایستیم، یا در صف تماشاگران خاموش تاریخ ثبت می‌شویم. و تاریخ، درباره خاموشان نیز داوری خواهد کرد.

نویسنده: عبدالرؤوف توانا