خبرگزاری دید: ترامپ میخواهد پرونده ایران را بهعنوان یک «دستاورد نهایی» در کارنامه خود ثبت کند؛ این که او توانسته بحران ایران را برای آمریکا حل کند، اما سخنان اخیرش نشان داد که هنوز نه تصمیم قطعی گرفته و نه راهبرد مشخصی ارائه کرده است. آنچه فعلاً دیده میشود، ادامه همان بازی آشنا است: تهدید، تعویق و باز گذاشتن درِ مذاکره، بدون آن که روشن باشد مقصد نهایی چیست؟
در حالی که بسیاری انتظار داشتند ترامپ در سخنرانی سالانه شب گذشتهاش که کاخ آن را پیش از ایراد، «تاریخی» خوانده بود، موضعی صریح درباره ایران اتخاذ کند و حتی از احتمال حمله سخن بگوید، او بار دیگر به کلیگویی و تکرار مواضع پیشین بسنده کرد. بخش عمده سخنان ترامپ نه تصمیمگیری بود و نه اعلام راهبرد جدید، بلکه ادامه همان خط دیپلماسی مبهمی بود که ماهها است دنبال میکند.
ترامپ که پیشتر مدعی «نابودی برنامه هستهای ایران» بود، اکنون همان موضوع را به ابزار فشار تبدیل کرده است؛ اهرمی برای وادار کردن تهران به انتخاب میان توافق یا تحمل فشارهای بیشتر. این تغییر لحن نشان میدهد که او بیش از آن که به دنبال اقدام مشخص باشد، در پی ساختن یک موقعیت سیاسی قابل نمایش برای خود است.
تنها نکته نسبتاً تازه سخنان او ادعای افزایش برد موشکهای بالستیک ایران بود؛ ادعایی که آن را تهدیدی علیه پایگاههای آمریکا و حتی خاک این کشور معرفی کرد، اما این هم چیزی فراتر از هشدارهای تکراری گذشته نبود و بیشتر برای ایجاد فضای نگرانی به کار رفت تا ارائه اطلاعات جدید.
با وجود این، ترامپ همچنان احتمال توافق را باز گذاشت. او گفت ایران «میخواهد توافق کند» اما هنوز جملهای که او میخواهد «ما هرگز سلاح هستهای نخواهیم داشت» را نشنیده است. این نگاه نشان میدهد که از نظر او، توافق تنها چند جمله فاصله دارد؛ تحلیلی که بیش از آن که بر واقعیتهای میدانی تکیه داشته باشد، بر محاسبات سیاسی داخلی آمریکا استوار است.
در مقابل، هر توافق احتمالی هزینههای سنگینی خواهد داشت؛ هم به دلیل هزینههای سیاسی و لجستیکی که آمریکا تاکنون پرداخته، و هم به دلیل حساسیت پرونده ایران در سیاست داخلی آمریکا.
از سوی دیگر، حمله نظامی نیز ریسکهای جدی دارد: احتمال گسترش درگیری در منطقه، واکنشهای متقابل ایران و افزایش قیمت نفت.
ترامپ میخواهد پرونده ایران را بهعنوان یک «دستاورد نهایی» در کارنامه خود ثبت کند؛ این که او توانسته بحران ایران را برای آمریکا حل کند، اما سخنان اخیرش نشان داد که هنوز نه تصمیم قطعی گرفته و نه راهبرد مشخصی ارائه کرده است. آنچه فعلاً دیده میشود، ادامه همان بازی آشنا است: تهدید، تعویق و باز گذاشتن درِ مذاکره، بدون آن که روشن باشد مقصد نهایی چیست؟
سخنرانی مثلا تاریخی شب گذشته ترامپ، به وضوح نشان داد که او از پس هیچ کاری برنمیآید، اما خیلی دوست دارد هرآنچه در دل دارد تنها با بلوف و بلواآفرینی و بدون پرداخت هیچ هزینهای، به دست آورد.
نویسنده: سید حسن موسوی – خبرگزاری دید