خبرگزاری دید: افغانستان درحال تجربه شهریشدن سریع است، پدیدهای که ناشی از جابجاییهای داخلی، بازگشت اجباری افراد و بحران اقتصادی رو به وخامت است.
این روند نه تنها فرصتهای برابری را افزایش نمیدهد، بلکه شکافهای جنسیتی را در محلههای شهری و حاشیهای کشور عمیقتر کرده است.
بر اساس دادههای جمعآوری شده توسط برنامه سازمان ملل متحد برای اسکان بشر (UN-Habitat) در جوامعی با جمعیتهای حاشیهای بالا، محیط شهری برای زنان و دختران بهجای ایجاد فرصت، به تشدید نابرابریها منجر شدهاست.
در دوره حاکمیت فعلی، تقریباً همه مسیرهای سنتی برای امنیت، کرامت و توانمندسازی زنان و دختران در افغانستان از جمله آموزش رسمی، آزادی رفتوآمد در فضاهای عمومی، اشتغال، مشارکت در امور عمومی و رهبری مدنی، از بین رفتهاست. زنان و دختران ساکن محلههای غیررسمی شهری با مجموعهای از آسیبپذیریهای منحصر به فرد مواجه هستند؛ از جمله ناامنی در حقوق مسکن و زمین، فضاهای عمومی ناامن، دسترسی محدود به خدمات آب و بهداشت (WASH) و کاهش فرصتهای معیشتی، که همگی موجب تشدید نابرابریها میشوند.
این یافتهها با گزارشهای اخیر سازمانهایی مانند زنان سازمان ملل همخوانی دارد؛ از جمله گزارش «هشدار جنسیتی – آگست ۲۰۲۵ | چهار سال حکومت طالبان: مقاومت زنان افغان در برابر محدودیتها».
این گزارش مبتنی بر دادههای پروژههای محلی UN-Habitat در سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ در شهرهای هرات، جلالآباد، کابل، قندهار و ننگرهار است و ده حوزه خاص از نابرابریهای فزاینده را نشان میدهد که زندگی زنان و دختران در محلههای غیررسمی شهری و حاشیهای را تحت تأثیر قرار میدهد.