خبرگزاری دید: سه روز پس از سقوط چندساعته ولسوالی یفتل به دست جبهه سپاهی میهن، اندیشکده لُوی استرالیا در گزارشی تازه اعلام کرد که بدخشان به یکی از مهمترین میدانهای رقابت قدرت در ساختار طالبان تبدیل شده است؛ رقابتی که بهدلیل اهمیت معادن و موقعیت مرزی این ولایت، تنشهای داخلی طالبان را وارد مرحله تازهای کرده است.
اندیشکده لُوی استرالیا در گزارشی که روز دوشنبه، ۲۹ سرطان منتشر شد، نوشت که بدخشان اکنون به آزمون اصلی طالبان برای تحکیم قدرت در مناطق دور از مرکز تبدیل شده است. این گزارش پس از سقوط چندساعته ولسوالی یفتل به دست جبهه سپاهی میهن منتشر شده و نشان میدهد که رقابت بر سر کنترل این ولایت وارد مرحله حساسی شده است.
لین اودانل، روزنامهنگار و تحلیلگر، در این گزارش تأکید کرده که طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان با چالش جدیدی روبهرو شدهاند: مهار منابع درآمدی و مراکز قدرت محلی. به باور او، بدخشان بهدلیل ذخایر غنی طلا، سنگهای قیمتی، سرب و موقعیت مرزی با چین، پاکستان و تاجیکستان، به مهمترین میدان این رقابت تبدیل شده است.
در این تحلیل آمده که ممنوعیت کشت خشخاش و کاهش درآمد ناشی از تریاک، اهمیت معادن را برای طالبان افزایش داده و رقابت میان فرماندهان محلی را تشدید کرده است. اندیشکده لُوی نوشته که رویارویی میان جمعهخان فاتح، از چهرههای بانفوذ طالبان در بدخشان و حاجی بشیر نورزی، از نزدیکان هبتالله آخندزاده، تنها بر سر معادن نیست، بلکه بخشی از تلاش رهبری طالبان برای اعمال کنترول مستقیم بر ولایتهای دور از مرکز است.
بازداشت جمعهخان فاتح و آزادی او پس از اعلام وفاداری به رهبری طالبان، بهگفته این اندیشکده، نشان میدهد که قندهار ترجیح میدهد اختلافهای داخلی را بدون درگیری نظامی مدیریت کند؛ رویکردی که هدف آن جلوگیری از گسترش شکافهای قومی و منطقهای در ساختار طالبان است.
این گزارش همزمان با افزایش سفرهای مقامهای ارشد طالبان به بدخشان منتشر شده است. محمدیعقوب مجاهد، وزیر دفاع و فصیحالدین فطرت، رئیس ستاد ارتش طالبان، طی ماههای اخیر چندین بار به این ولایت سفر کردهاند؛ سفرهایی که با افزایش تنشهای امنیتی، شکلگیری گروههای مسلح جدید علیه طالبان و اختلافها بر سر مدیریت معادن همراه بوده است.
اندیشکده لُوی در پایان هشدار داده که بدخشان بهدلیل موقعیت ژئوپلیتیک و منابع اقتصادی، میتواند به یکی از حساسترین نقاط در ساختار قدرت طالبان تبدیل شود؛ نقطهای که رقابت بر سر کنترل آن پیامدهای گستردهای برای امنیت شمالشرق افغانستان خواهد داشت.