خبرگزاری دید: شرکتکنندگان نشست «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل تأکید کردند که کاهش خشونت در افغانستان بهتنهایی به معنای صلح نیست و صلح پایدار بدون مشارکت زنان و جامعه افغانستان امکانپذیر نخواهد بود.
عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در آمریکا، گفت که افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت ممکن است از برخی جهات آرامتر شده باشد، اما کاهش خشونت را نمیتوان صلح واقعی دانست. او تأکید کرد که صلح باید با دسترسی به آموزش، داشتن آینده و مشارکت مردم در تصمیمگیریهای مربوط به کشور همراه باشد.
فرشته سخی، فعال حقوق زن، وضعیت کنونی افغانستان را نمونهای از «صلح منفی» توصیف کرد؛ وضعیتی که در آن جنگ گسترده کاهش یافته، اما عدالت، مشارکت سیاسی و فراگیری اجتماعی وجود ندارد. او هشدار داد که تداوم محرومیت زنان میتواند پیامدهای آن را به نسلهای آینده منتقل کند.
میترا مهران، فعال حقوق زن، خواستار بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» در حقوق بینالملل شد و گفت جامعه جهانی نیز باید در برابر تعهدات خود در قبال زنان افغانستان پاسخگو باشد.
میترا الکوزی، دیگر فعال حقوق زن، تأکید کرد که زنان افغانستان باید بهعنوان یک طرف سیاسی در گفتوگوهای مربوط به آینده افغانستان حضور داشته باشند. به گفته او، حذف زنان از سیاست و زندگی عمومی تنها نقض حقوق فردی آنان نیست، بلکه بر آینده سیاسی کشور اثر میگذارد.
مشتاق رحیم، فعال افغانستانی، نیز گفت تمرکز جامعه جهانی بر تعامل با طالبان باعث شده است خود جامعه افغانستان کمتر مورد توجه قرار گیرد. او افزود که نسل جوان افغانستان همچنان در برابر محدودیتهای گسترده در آموزش، کار و مشارکت اجتماعی با تغییرات و چالشهای جدی روبهرو است.
ملانی ورویر، سفیر پیشین آمریکا در امور زنان در سطح جهان، گفت تعامل با طالبان نباید به عادیسازی سرکوب و حذف زنان از جامعه منجر شود. کاترین یاکوبسدوتیر، نخستوزیر پیشین ایسلند نیز وضعیت زنان و دختران افغانستان را از شدیدترین بحرانهای جنسیتی جهان خواند و بر ادامه توجه جامعه جهانی به این وضعیت تأکید کرد.
شرکتکنندگان در پایان تأکید کردند که صلح پایدار در افغانستان نیازمند دسترسی زنان به آموزش، مشارکت سیاسی، عدالت و حضور آنان در تصمیمگیریهای مربوط به آینده کشور است.