خبرگزاری دید: نشست بین‌المللی بررسی اندیشه‌ها و دستاوردهای علمی ابوعلی ابن سینا با حضور پژوهشگران و دیپلمات‌هایی از افغانستان، ایران و تاجیکستان در مقر سازمان ملل متحد در ژنو برگزار شد. این نشست بر میراث مشترک تمدنی و نقش این دانشمند برجسته در پیشرفت پزشکی و فلسفه جهان تمرکز داشت.
این نشست امروز پنجشنبه، ۲۱ عقرب، به ابتکار نمایندگی‌های دائم افغانستان، ایران و تاجیکستان در سازمان ملل متحد برگزار شد و بیش از ۱۰ پژوهشگر از کشورهای مختلف، مطالعات و مقاله‌های خود را درباره زندگی، آثار و اندیشه‌های ابن‌سینا ارائه کردند.
بخش مهمی از مباحث این نشست به جایگاه ابن سینا در تاریخ پزشکی اختصاص داشت. کتاب «قانون در طب» او برای قرن‌ها از منابع اصلی آموزش پزشکی در دانشگاه‌ها و مراکز علمی اروپا بود و تأثیر چشمگیری بر توسعه دانش پزشکی در جهان گذاشت.
نصیراحمد اندیشه، سفیر و نماینده دائم افغانستان در ژنو، در این نشست میراث علمی ابن سینا را فراتر از مرزهای ملی دانست و گفت: «ابن‌سینا تنها به یک ملت تعلق ندارد، بلکه میراث مشترک ما و مسئولیت مشترک ما نیز به شمار می‌رود.»
وی با اشاره به پیوندهای تاریخی زندگی ابن‌سینا با افغانستان، تاجیکستان و ایران افزود که ریشه‌های خانوادگی این دانشمند به بلخ بازمی‌گردد، دوران تحصیل و جوانی خود را در بخارا سپری کرده و آرامگاهش در همدان قرار دارد.
اندیشه همچنین تأکید کرد که شکل‌گیری تمدن‌ها محدود به مرزهای ملی نبوده، بلکه حاصل تعامل فرهنگی، تبادل دانش و گفت‌وگوی میان ملت‌ها بوده است.
نماینده دائم افغانستان در ژنو در بخش دیگری از سخنانش، محرومیت دختران افغانستان از آموزش را مورد انتقاد قرار داد و گفت: «جامعه‌ای که دروازه دانش را می‌بندد، در حقیقت راه شناخت را بر خود می‌بندد.»
وی با اشاره به جایگاه تاریخی بلخ در تمدن و دانش، احیا و توسعه مکتب علمی این شهر را برای تقویت جایگاه فرهنگی و علمی افغانستان و منطقه مهم دانست.
اندیشه همچنین با اشاره به آثار ابن سینا گفت که این دانشمند در کتاب «قانون» دانش پزشکی را نظام‌مند کرد و در کتاب «الشفا» با تأکید بر استدلال و خردورزی، برتری برهان بر گمان و تقلید را به بحث گذاشت.
برگزاری این نشست نشان‌دهنده ظرفیت میراث مشترک علمی و فرهنگی برای تقویت پیوندهای منطقه‌ای میان افغانستان، ایران و کشورهای آسیای مرکزی است. با این حال، انتقاد نماینده افغانستان از محرومیت دختران از آموزش، تناقضی جدی را برجسته می‌کند: سرزمینی که در شکل‌گیری تمدن علمی جهان سهم داشته و دانشمندی چون ابن سینا را پرورش داده است، امروز با محدودیت‌های گسترده آموزشی روبه‌رو است. احیای میراث ابن سینا زمانی معنای واقعی پیدا می‌کند که خردورزی، آزادی آموزش و دسترسی برابر به دانش در عمل نیز پاس داشته شود.