اسلایدشوتحلیل و ترجمهترجمهجهانحقوق بشرسیاستمنطقه

چرخش تاریخی در سیاست امریکا؛ چگونه ۲۰۲۵ به نقطه عطف حمایت از حقوق فلسطینیان بدل شد

خبرگزاری دید: آنچه ۲۰۲۵ را متمایز می‌کند، دگرگونی عمیق در گفتمان عمومی و سیاسی امریکا درباره فلسطین و اسرائیل است؛ تغییری که هرچند هنوز با نیازهای میدانی فاصله زیادی دارد، اما نشانه‌های روشنی از ورود به عرصه سیاست رسمی را بروز داده است.

چرخش تاریخی در سیاست امریکا؛ چگونه ۲۰۲۵ به نقطه عطف حمایت از حقوق فلسطینیان بدل شد

سال ۲۰۲۵ را می‌توان نقطه عطفی بی‌سابقه در تاریخ سیاست داخلی ایالات متحده در قبال مساله فلسطین دانست؛ سالی که برای نخستین‌بار، شکاف عمیق در حمایت سنتی و بی‌قیدوشرط امریکا از اسرائیل به‌طور جدی در افکار عمومی و ساختار سیاسی این کشور نمایان شد.

این سال با آتش‌بسی در غزه آغاز شد که از ابتدا چشم‌انداز پایداری نداشت و با آتش‌بسی پایان یافت که عملاً هرگز اجرا نشد. همزمان، اشغال کرانه باختری شدت گرفت و دامنه عملیات نظامی اسرائیل به شکلی کم‌سابقه سراسر خاورمیانه را دربر گرفت. با وجود تغییر قدرت در کاخ سفید و گذار از حمایت احساسی و پرهزینه دولت جو بایدن به حمایت معاملاتی اما همچنان استوار دولت دونالد ترامپ از اسرائیل، سیاست کلان واشنگتن تغییر بنیادینی نکرد؛ سیاستی که همچنان یکی از اصلی‌ترین موانع تحقق حقوق مسلم و غیرقابل‌انکار فلسطینیان به شمار می‌رود.

با این حال، آنچه ۲۰۲۵ را متمایز می‌کند، دگرگونی عمیق در گفتمان عمومی و سیاسی امریکا درباره فلسطین و اسرائیل است؛ تغییری که هرچند هنوز با نیازهای میدانی فاصله زیادی دارد، اما نشانه‌های روشنی از ورود به عرصه سیاست رسمی را بروز داده است.

چرخش افکار عمومی؛ زلزله‌ای آرام اما مداوم
در سال ۲۰۲۵، افکار عمومی امریکا بیش از هر زمان دیگری از اسرائیل فاصله گرفت. نشریه «اکونومیست» در ماه جولای، با لحنی کم‌سابقه اذعان کرد که جنگ طولانی غزه و چرخش راست‌گرایانه سیاست اسرائیل، نه‌تنها دموکرات‌ها، بلکه بخش‌هایی از جمهوری‌خواهان، به‌ویژه نسل جوان را نیز از اسرائیل دور کرده‌است؛ روندی که می‌تواند یکی از عمیق‌ترین اتحادهای تاریخی امریکا را دگرگون کند.

نتایج نظرسنجی‌ها نیز این تغییر را تأیید کرد. در حالی که پس از حمله ۷ اکتوبر ۲۰۲۳، جامعه امریکا تقریباً به دو نیم تقسیم شده بود، تا میانه سال ۲۰۲۵، ۶۰ درصد امریکایی‌ها با اقدامات اسرائیل مخالفت کردند و تنها ۳۲ درصد از آن حمایت نشان دادند. این شکاف در میان دموکرات‌ها عمیق‌تر بود؛ جایی که میزان حمایت از واکنش اسرائیل از ۳۶ درصد به تنها ۸ درصد سقوط کرد.

حتی چهره‌های سرسخت حامی اسرائیل نیز ناگزیر به تغییر لحن شدند. ریتی تورس، نماینده دموکرات کانگرس، که سابقه‌ای طولانی در مخالفت با حقوق فلسطینیان دارد، در واکنش به قحطی گسترده در غزه، خواستار ارسال فوری غذا شد؛ موضعی که برای او و همفکرانش بی‌سابقه تلقی می‌شد.

تاثیر افکار عمومی بر سیاست؛ شکسته‌شدن تابوی دیرینه
این تغییر نگرش، به‌تدریج وارد عرصه سیاست رسمی شد. در نوامبر ۲۰۲۴، برنی سندرز برای نخستین‌بار طرحی را برای جلوگیری از فروش تسلیحات به اسرائیل به رأی سنا گذاشت. هرچند این طرح شکست خورد، اما ۱۸ رأی موافق، نشانه شکسته‌شدن یک تابوی سیاسی بود. تلاش مجدد او در جولای ۲۰۲۵ با ۲۴ رأی موافق همراه شد؛ افزایشی ۳۳ درصدی که بیانگر رشد مخالفت‌ها، حتی در میان دموکرات‌های میانه‌رو بود.

این تحولات، اگرچه جان فلسطینیان را نجات نداد، اما از منظر سیاسی یک نقطه عطف به شمار می‌رود. رأی‌دادن علیه فروش سلاح به اسرائیل، آن هم در بحبوحه جنگ، تا همین چند سال پیش غیرقابل تصور و معادل خودکشی سیاسی تلقی می‌شد. اما در ۲۰۲۵، بیش از نیمی از سناتورهای دموکرات حاضر شدند چنین خط سرخی را زیر پا بگذارند.

شکاف در هر دو حزب؛ فلسطین مساله‌ای داخلی
انتخابات ۲۰۲۴ و شکست دموکرات‌ها، این واقعیت را آشکارتر کرد که سیاست‌های دولت بایدن و کامالا هریس در قبال غزه، بخش مهمی از پایگاه رأی این حزب، به‌ویژه جوانان را از آن‌ها دور کرده است. نظرسنجی مشترک IMEU و YouGov نشان داد که مساله غزه، مهم‌ترین عامل تغییر یا عدم مشارکت رأی‌دهندگان سابق بایدن بوده است؛ به‌ویژه در ایالت‌های سرنوشت‌ساز.

در حزب جمهوری‌خواه نیز شکاف عمیقی درحال شکل‌گیری است. اگرچه رهبری سنتی حزب همچنان حامی اسرائیل است، اما نسل جوان‌تر و جریان‌های انزواطلب «اول امریکا» به‌طور فزاینده‌ای نسبت به کمک‌های مالی و نظامی به اسرائیل بدبین شده‌اند. بیش از نیمی از جمهوری‌خواهان جوان خواستار کاهش یا توقف کمک‌های سالانه به اسرائیل هستند؛ تغییری که بخشی از آن ریشه در فاصله گرفتن نسل جدید از صهیونیسم مسیحی و گرایش به قرائت‌های اخلاق‌محورتر از دین دارد.

آغاز مسیری طولانی
سال ۲۰۲۵، اگرچه سال تداوم فاجعه انسانی در فلسطین بود، اما هم‌زمان نشانه‌هایی از تغییر ساختاری در امریکا را به‌همراه داشت؛ تغییری که می‌تواند در بلندمدت، بزرگ‌ترین حامی سیاسی و نظامی اسرائیل را به بازنگری در سیاست‌هایش وادار کند. دگرگونی سیاستی که دهه‌ها ریشه دوانده، آسان و سریع نخواهد بود، اما آنچه در ۲۰۲۵ رخ داد، نه‌تنها امید، بلکه ظرفیت واقعی برای تداوم و تعمیق این مسیر در سال‌های آینده را ایجاد کرد.

ترجمه و تلخیص: سید طاهر مجاب – خبرگزاری دید
نویسنده: میچل پلیتنیک
منبع: موندویس – Mondoweiss

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا