پیامدهای بنبست افغانستان-پاکستان
خبرگزاری دید: اقتصاد شهرهای مرزی وابسته به خدمات مرتبط با تجارت به شدت آسیب دیدهاست؛ بیش از ۲۰ هزار کارگر روزمزد، فروشنده و کسبهکار شغل خود را از دست دادهاند و نزدیک به ده هزار موتر بار و مسافر در مرزها متوقف شدهاند. صادرات کالاهای اساسی مانند سمنت، شکر، آرد، روغن خوراکی و محصولات تازه کشاورزی نیز با اختلال مواجه شده و ضررهای میلیون دالری به تولیدکنندگان وارد کردهاست.
بستهشدن مرز پاکستان و افغانستان از ۱۱ اکتوبر، دیگر تنها یک مساله امنیتی یا دیپلماتیک نیست؛ بلکه به یک بحران اقتصادی و انسانی گسترده برای ولایت خیبر پختونخوا و مناطق مرزی تبدیل شدهاست.
فعالیتهای تجاری رسمی روزانه، که پیشتر حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون دالر ارزش داشت، تقریباً متوقف شده و در مقابل، تجارت غیررسمی و قاچاق به شکل بیرویه ادامه دارد.
اقتصاد شهرهای مرزی وابسته به خدمات مرتبط با تجارت به شدت آسیب دیدهاست؛ بیش از ۲۰ هزار کارگر روزمزد، فروشنده و کسبهکار شغل خود را از دست دادهاند و نزدیک به ده هزار موتر بار و مسافر در مرزها متوقف شدهاند. صادرات کالاهای اساسی مانند سمنت، شکر، آرد، روغن خوراکی و محصولات تازه کشاورزی نیز با اختلال مواجه شده و ضررهای میلیون دالری به تولیدکنندگان وارد کردهاست.
این بحران علاوه بر تأثیرات مستقیم بر اقتصاد محلی، درآمدهای دولت از جمله عوارض گمرکی و عوارض توسعه زیرساختها را نیز بهشدت کاهش داده است؛ برای مثال، درآمد عوارض زیرساختی این ولایت، از ۷.۴۲ میلیارد روپیه به ۳.۴۸ میلیارد روپیه سقوط کرده است.
پیامد دیگر، لطمه به اعتبار پاکستان در پیمانهای تجاری دوجانبه و چندجانبه است. این کشور به عنوان عضو چند توافقنامه ترانزیت مانند QTTA و توافقنامه عشقآباد، مسوولیتی برای تسهیل تجارت منطقهای دارد، اما تعطیلیهای مکرر مرزی اعتماد شرکای تجاری را خدشهدار کرده است. حتی برنامههای توسعه محور اقتصادی پاکستان-چین-افغانستان (CPEC) نیز با چنین وضعیت ناپایداری در تضاد قرار دارد و توانایی پاکستان برای جذب سرمایهگذاری و افزایش همکاریهای منطقهای را به چالش میکشد.
در نتیجه، بحران مرزی کنونی نه تنها باعث کاهش درآمد و اشتغال شده، بلکه اعتبار بینالمللی پاکستان و اعتماد به تواناییاش در مدیریت تجارت فرامرزی را نیز تهدید میکند.
ترجمه و تلخیص: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
نویسنده: امتیاز گل
منبع: اکسپرس تریبون – Express Tribune