خبرگزاری دید: پاکستان تنها کشوری نیست که کابل را به دلیل اقدام نکردن علیه تروریستهای خشونتطلب سرزنش میکند؛ تاجیکستان نیز شکایات مشابهی مطرح کرده است. با این حال، اگرچه مشکل روشن است، راهحل آن به این سادگی نیست. سال گذشته پاکستان و افغانستان به تبادل آتش پرداختند و گرچه آن درگیری شاید سطح نفوذ را کاهش داده باشد، اما عناصر تیتیپی همچنان در افغانستان مستقر هستند.
در حالی که پاکستان با موجی از اقدامات مکرر تروریستی — که بسیاری از آنها به تحریک طالبان پاکستان (TTP) نسبت داده میشود — دستوپنجه نرم میکند، قابل درک است که مقامهای این کشور از همسایه غربیاش احساس ناامیدی کنند. خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان، در گفتوگو با رسانههای خارجی بهتازگی گفته است که اگر تروریسمی که از خاک افغانستان منشأ میگیرد ادامه یابد، پاکستان بار دیگر اهدافی را در داخل افغانستان هدف قرار خواهد داد. او همچنین مدعی شدهاست که هند و طالبان افغانستان با یکدیگر همدست شده و علیه پاکستان «جنگ نیابتی» به راه انداختهاند.
به گفته وزیر دفاع، شرایط کنونی نتیجه «کارهایی است که ما در افغانستان طی دهه ۱۹۸۰ و پس از ۱۱ سپتامبر انجام دادیم». او پیشتر نیز بارها چنین اظهاراتی مطرح کرده است.
گرچه با توجه به شمار بالای حملات تروریستی در پاکستان، چنین واکنشهایی از سوی مقامهای پاکستان قابل انتظار است، اما اقدام نظامی از نوعی که وزیر دفاع پیشنهاد میکند باید کاملاً آخرین گزینه باشد. بهویژه طرح علنی چنین اظهاراتی، با وجود لجاجت طرف مقابل، سنجیده نیست و تنها به وخیمتر شدن فضای منطقه خواهد انجامید.
اینکه افغانستانِ تحت حاکمیت طالبان بار دیگر به کانونی برای گروههای تروریستی جهانی تبدیل شده، جای تردید ندارد. [حکومت طالبان بارها این اتهامها را رد کردهاست]. چندین ارزیابی سازمان ملل این موضوع را تأیید کردهاند و آخرین گزارش شورای امنیت هشدار داده است که تیتیپی ممکن است به یک «تهدید فرامنطقهای» تبدیل شود. همان گزارش تصریح میکند که هیچ دولت خارجی ادعای طالبان مبنی بر پناه ندادن به تروریستها را باور ندارد.
پاکستان تنها کشوری نیست که کابل را به دلیل اقدام نکردن علیه تروریستهای خشونتطلب سرزنش میکند؛ تاجیکستان نیز شکایات مشابهی مطرح کرده است. با این حال، اگرچه مشکل روشن است، راهحل آن به این سادگی نیست. سال گذشته پاکستان و افغانستان به تبادل آتش پرداختند و گرچه آن درگیری شاید سطح نفوذ را کاهش داده باشد، اما عناصر تیتیپی همچنان در افغانستان مستقر هستند. در حالی که پاکستان باید قاطعانه از خود دفاع کند و اطمینان حاصل سازد که هیچ بازیگر مسلحی قادر به نقض حاکمیت سرزمینی آن نیست، کارزار نظامی فعال علیه کابل ممکن است نتایج مطلوبی به همراه نداشته باشد؛ بلکه حتی میتواند اوضاع را پیچیدهتر کند. از این رو، بهترین گزینه برای پاکستان آن است که با کشورهای دوست مانند عربستان سعودی، قطر و ترکیه — که با طالبان نیز روابط دارند — وارد تعامل شود تا دستکم تعهدی از کابل برای توقف تروریزم فرامرزی بگیرد.
افغانستان همچنین مایل است در شبکههای تجارت منطقهای ادغام شود و در این زمینه، پاکستان میتواند با چین، روسیه و کشورهای آسیای مرکزی همکاری کند تا کابل را متقاعد سازد که تجارت منطقهای تنها زمانی امکانپذیر خواهد بود که این کشور «صادرات» خشونت مسلحانه به همسایگان خود را متوقف کند. در خصوص ادعای همگرایی هند و طالبان نیز، پاکستان باید این موضوع را در مجامع جهانی مطرح کند تا آنچه آن را «دسیسههای دهلینو» میخواند، برای جهان آشکار شود.
مترجم: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
منبع: داون – Dawn