گزارشی تکاندهنده از هزینههای کمرشکن و مرگومیر بالای جادهای در آمریکا
اختصاصی/ خبرگزاری دید: آمارهای رسمی نشان میدهد وابستگی شدید آمریکا به موتر، طراحی نامتوازن شهری و ضعف حملونقل عمومی، این کشور را با یکی از گستردهترین بحرانهای ترافیکی و اقتصادی جهان روبهرو کرده است؛ بحرانی که سالانه دهها هزار کشته، میلیونها زخمی و صدها میلیارد دالر هزینه مستقیم و غیرمستقیم بر مردم تحمیل میکند.
ایالات متحده با وجود برخورداری از فناوریهای پیشرفته، همچنان یکی از بالاترین آمارهای مرگومیر جادهای در جهان را ثبت میکند. تنها در سال ۲۰۲۴ حدود ۳۹ هزار و ۳۴۵ نفر در تصادفات جادهای جان باختند و در سال ۲۰۲۳ بیش از ۲.۲ میلیون نفر زخمی شدند. وابستگی ساختاری به موتر، فاصلههای طولانی، سرعتهای بالا در بزرگراهها و فرهنگ رانندگی پرریسک، مهمترین عوامل تداوم این وضعیت عنوان میشود.
در کنار این آمار، مرگ عابران پیاده نیز روندی نگرانکننده دارد؛ سالانه بیش از ۷ هزار نفر در خیابانهای آمریکا جان میدهند. بخش قابل توجهی از این تلفات ناشی از سرعت بالا، استفاده از موبایل هنگام رانندگی و مصرف الکل است؛ نشانهای روشن از این که بسیاری از شهرهای آمریکا برای موتر طراحی شدهاند، نه برای انسان.
ازدحام ترافیکی نیز فشار اقتصادی سنگینی ایجاد کرده است. هر راننده آمریکایی سالانه بیش از ۶۰ ساعت در ترافیک میماند و مجموع هزینههای ناشی از اتلاف وقت و سوخت به بیش از ۸۵ میلیارد دالر میرسد. در برخی شهرها، ضرر زمانی هر فرد تا ۲ هزار دالر در سال برآورد میشود. این وضعیت تنها یک مشکل حملونقل نیست، بلکه یک چالش اقتصادی است که بهرهوری کاری را کاهش داده و استرس و هزینههای خانوار را افزایش میدهد.
بر پایه گزارش همکار خبرگزاری دید در آمریکا، ساختار حملونقل این کشور با چالشهای بنیادینی روبهرو است؛ از جمله وابستگی شدید به موتر، بزرگراههای پرسرعت، رانندگی خطرناک، نبود زیرساخت مناسب برای پیادهروی و بایسکلسواری و ضعف حملونقل عمومی در بسیاری از شهرها. در این میان، رشد جمعیت و گسترش شهرهای پراکنده (Urban Sprawl) نیز فشار بیشتری بر سیستم وارد کرده است.
در کنار این مشکلات، هزینههای تحمیلشده بر مردم نیز بسیار سنگین است. سالانه بیش از ۳۵۰ میلیارد دالر تنها برای بیمه موتر پرداخت میشود. هزینه سوخت برای هر راننده بین ۲ تا ۳ هزار دالر در سال است و مجموع هزینه سوخت در کشور به بیش از ۵۰۰ میلیارد دالر میرسد.
سامانههای پرداخت عوارض مانند E‑ZPass و EZ TAG نیز سالانه حدود ۲۳ میلیارد دالر از حساب رانندگان برداشت میکنند. این سامانهها بهمحض ورود موتر به جادههای پرسرعت، مبلغ عوارض را بهصورت خودکار از حساب بانکی راننده کسر میکنند. در صورتی که حساب بانکی از پیش ثبت نشده باشد، قبضهای هفتگی و ماهانه به آدرس منزل ارسال میشود و عدم پرداخت بهموقع، جریمههای اضافی به همراه دارد؛ وضعیتی که بسیاری از شهروندان آن را «پرداخت دوباره برای جادههایی توصیف میکنند که با مالیات مردم ساخته شده.»
درآمدهای ناشی از جریمههای پولیس نیز بخش دیگری از فشار اقتصادی بر رانندگان است؛ سالانه ۷ تا ۸ میلیارد دالر از محل جریمههای ترافیکی دریافت میشود.
مجموع این دادهها نشان میدهد بحران ترافیک و حملونقل در آمریکا تنها یک مشکل فنی یا شهری نیست، بلکه یک مساله ساختاری، اقتصادی و اجتماعی است که هزینههای سنگینی بر مردم تحمیل میکند و ریشه آن در مدل توسعه شهری و وابستگی عمیق به موتر است.