خبرگزاری دید: انتشار گزارشهای متعدد در رسانههای منطقه و شبکههای اجتماعی، موجی از حدسوگمانها درباره احتمال بروز اختلافات در ساختار اتحاد هفتگانه امارات متحده عربی ایجاد کرده است. این گزارشها از تزلزل اعتماد برخی امیرنشینها به رویکردهای امنیتی و سیاسی ابوظبی سخن میگویند.
در روزهای اخیر، مجموعهای از گزارشها در رسانههای منطقه و فضای مجازی، بهویژه از سوی کاربران و منابع سعودی و مصری، بحثهایی جدی درباره احتمال شکلگیری شکاف در بدنه اتحاد هفتگانه امارات متحده عربی برانگیخته است. این گزارشها مدعیاند که پس از تنشهای منطقهای اخیر و حملات موشکی و پهپادی به زیرساختهای کلیدی، اعتماد برخی امیرنشینهای کوچکتر به توان دفاعی و حفاظتی ابوظبی دچار تردید شده است. از نگاه این تحلیلها، ناکامی در تأمین امنیت کامل بنادر و فرودگاهها «هیمنه حفاظتی» پایتخت را تضعیف کرده و امارتهایی مانند دبی و شارجه را به بازنگری در میزان تبعیت از سیاستهای کلان محمد بن زاید سوق داده است.
در مرکز این اختلافات، تضاد میان «مدل اقتصادی» دبی و «ماجراجوییهای نظامی و سیاسی» ابوظبی قرار دارد. دبی که اقتصاد آن بر گردشگری، تجارت آزاد و اعتبار بینالمللی استوار است، خود را در معرض پیامدهای مداخلات نظامی در یمن، سودان و لیبی میبیند. برخی تحلیلگران، پست اخیر محمد بن راشد، حاکم دبی، در شبکه اجتماعی ایکس، که در آن بر «امانتداری مسوولان» و پرهیز از «خودخواهی در کار عمومی» تأکید شده را کنایهای مستقیم به سیاستهای یکجانبه ابوظبی و خروج این کشور از اوپکپلاس بدون مشورت داخلی ارزیابی کردهاند.
در همین چارچوب، امارت شارجه نیز که بهعنوان قطب فرهنگی و محافظهکار شناخته میشود، در تلاش است هویت مستقل خود را در برابر موج غربیسازی و تمرکزگرایی ابوظبی حفظ کند. گزارشهای غیررسمی حتی از تمایل این امارت به نزدیکی بیشتر به عربستان سعودی برای ایجاد موازنه قدرت با ابوظبی سخن میگویند؛ تا جایی که برخی پلتفرمهای شرطبندی سیاسی مانند «پلیمارکت» احتمال بروز جدایی اداری یا سیاسی در برخی مناطق را مطرح کردهاند.
با وجود این، مقامات رسمی امارات، از جمله همسر حاکم شارجه، این اخبار را قویاً تکذیب کرده و بر ثبات و انسجام ملی تأکید دارند. با این حال، فشارهای مالی ناشی از افزایش هزینههای نظامی و انتقال دفاتر شرکتهای بزرگ از دبی به ریاض، واقعیتهای اقتصادی تازهای را بر امارات تحمیل کرده است. تغییرات گسترده در ساختار رسانهای کشور و تلاش برای ایجاد پلتفرمهای دیجیتال جدید نیز بهعنوان تلاشی برای مدیریت فضای افکار عمومی تحلیل میشود.
آنچه اکنون از آن با عنوان «جدایی خاموش» یا فرسایش تدریجی اعتماد میان امیرنشینها یاد میشود، ریشه در تقابل میان نیاز به حفظ مسیر توسعه اقتصادی مستقل و الزامات امنیتی ـ نظامی تحمیلشده از سوی مرکز قدرت دارد.