خبرگزاری دید: تاریخ ممکن است این رویداد را بهعنوان یکی از آشکارترین فریبهای عصر ما ثبت کند. «هیات صلح» ادعای ترامپ که با تبلیغات گسترده رونمایی شد و بهعنوان سازوکار بازسازی غزه معرفی گردید، در واقع هیچ بودجهای در اختیار ندارد. با وجود آنکه کشورهای عضو میلیاردها دالر کمک مالی وعده دادهاند، حتی یک دالر نیز وارد صندوق رسمی بازسازی که تحت مدیریت بانک جهانی قرار دارد، نشدهاست. هیات صلح وجود دارد، اما پولی برای اجرای ماموریت آن وجود ندارد.
این موضوع نه ناشی از تاخیرهای اداری است و نه نتیجه ناکارآمدی بوروکراتیک؛ بلکه نمایش سیاسی و حسابشده است که توسط ترامپ و همپیمانان ایدیولوژیک او هدایت میشود. اکنون بیش از پیش روشن شدهاست که هدف از تشکیل این هیات، نه ایجاد صلح و بیشتر محافظت در برابر موج فزاینده خشم و انتقاد جهانی نسبت به ویرانی غزه بودهاست. به نظر میرسد مخاطب اصلی این طرح هرگز مردم فلسطین نبودهاند، بلکه افکار عمومی جهان بودهاست.
مدتی این راهبرد موفق عمل کرد. اعلام آتشبس در اکتوبر ۲۰۲۵ از شدت انتقادها کاست و به دیپلماتها در سازمان ملل موضوعی برای استناد و امیدواری داد. اما این آتشبس عملاً تنها در حد نام باقی ماندهاست. از زمان اجراییشدن آن، صدها فلسطینی کشته شدهاند و عملیات نظامی اسرائیل بدون وقفه ادامه یافتهاست.
اسرائیل اکنون بیش از ۶۰ درصد نوار غزه، از جمله تمامی گذرگاههای ورود و خروج آن را در کنترل دارد. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، خواستار افزایش این میزان به ۷۰ درصد شدهاست. درک هدف پشت این اقدامات دشوار نیست. بازسازی و احیای غزه هرگز هدف واقعی نبودهاست.
طرح بازسازی ۷۱ میلیارد دالری که در ارزیابیهای مشترک بینالمللی مطرح شده، بیش از پیش توخالی و بیمحتوا به نظر میرسد. حتی گفته میشود حساب جداگانهای که در JPMorgan Chase برای دریافت کمکهای مستقیم ایجاد شده نیز فاقد سازوکارهای مستقل شفافیت و نظارت است. ساختار این «ابتکار صلح» چنان طراحی شده که نه برای بازسازی غزه، بلکه برای مدیریت روایت و تصویر عمومی پیرامون ویرانی آن عمل کند.
برای کسانی که طی دو سال گذشته شاهد جنگ، آوارگی و رنج فلسطینیان بودهاند، این وضعیت نمادی عمیقاً دردناک و تکاندهنده است. دهها هزار نفر کشته شدهاند و شمار بسیار بیشتری آواره شدهاند. محلههای کامل به تلی از ویرانه تبدیل شدهاند.
آنچه اکنون باقی مانده، صندوق بازسازیِ خالی، آتشبسی است که قادر به متوقفکردن کشتار نیست، و «هیات صلحی» که بیشتر به صحنهای برای نمایشهای سیاسی تبدیل شدهاست. مردم غزه بارها مورد بیتوجهی و ناکامی جامعه جهانی قرار گرفتهاند؛ با آنان نه بهعنوان انسانهایی شایسته کرامت، امنیت و حمایت، بلکه بهعنوان متغیرهایی در محاسبات جیوپولیتیکی رفتار شدهاست.
آنچه در پیش است، نه بازسازی، بلکه تثبیت و تحکیم اشغالگری است. جامعه بینالمللی که تاکنون اعلامیهها و وعدهها را بدون راستیآزمایی پذیرفته، اکنون باید با واقعیتی تلخ و هولناک روبهرو شود.
مترجم: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
منبع: داون – Dawn