خبرگزاری دید: اندیشکده «کشورداری مسوولانه کویینسی» در ارزیابی تازهای از وضعیت نیروی دریایی آمریکا هشدار داده که فرسودگی ناوها، کاهش شمار شناورها، بحران تعمیر و نگهداری و افت روحیه نیروها، توان واشنگتن برای ادامه حضور گسترده در نزدیکی ایران و ورود به یک جنگ دریایی طولانی را بهشدت محدود کرده است. این وضعیت بهگفته این مرکز پژوهشی، نشانهای روشن از افول قدرت دریایی ایالات متحده در مقایسه با دهههای گذشته است.
اندیشکده آمریکایی «کشورداری مسوولانه کویینسی» در گزارشی تحلیلی درباره وضعیت کنونی نیروی دریایی ایالات متحده در میانه جنگ با ایران تأکید کرده که اگرچه واشنگتن هنوز قادر است یک آرایش بزرگ دریایی را برای مدت طولانی در نزدیکی ایران حفظ کند، اما این توان در مرزهای نهایی خود قرار دارد. بهگفته کویینسی، فرسودگی ناوها، کاهش شدید شمار شناورها، بحران گسترده تعمیر و نگهداری و افت محسوس روحیه نیروهای انسانی، ظرفیت آمریکا برای ورود به یک جنگ دریایی طولانی و پرهزینه را بهشدت محدود کرده است.
در این گزارش آمده که بخش قابل توجهی از ناوگان آمریکا از مدیترانه تا اقیانوس هند برای پشتیبانی از عملیات نظامی علیه ایران مستقر شده که شامل دو ناو هواپیمابر، شش ناو تهاجمی آبیـ ـ خاکی و ۱۹ رزمناو و ناوشکن است. همزمان، حملات آمریکا به اهداف ساحلی و جزایر ایران ادامه دارد و دونالد ترامپ نیز از بازگرداندن محاصره دریایی بنادر ایران سخن گفته است.
کویینسی با طرح پرسشی کلیدی نوشته که مساله اصلی نه توان فعلی آمریکا، بلکه مدت زمانی است که این کشور قادر خواهد بود چنین آرایشی را حفظ کند.
این اندیشکده یادآور شده که نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵ بیش از ۶۰۰۰ شناور داشت، اما اکنون شمار شناورهای عملیاتی به حدود ۱۸۰ فروند کاهش یافته و این ناوگان کوچک دیگر توان پوشش همزمان چندین منطقه جهان را ندارد.
در بخش دیگری از گزارش آمده که چین اکنون از نظر تعداد شناورهای رزمی از آمریکا پیشی گرفته و کمبود شناورهای پشتیبانی، گشتزنی، اسکورت و ماینروبی، توازن ناوگان آمریکا را برهم زده است. پروژه ناوهای رزمی ساحلی نیز که طی دو دهه گذشته دهها فروند از آنها ساخته شد، اکنون با خروج گسترده از خدمت مواجه است.
کویینسی هشدار داده که ناوهای حاضر در منطقه از ماه فبروری تاکنون بدون وقفه در مأموریت بودهاند و برخی بیش از ۱۰ ماه است که به پایگاه بازنگشتهاند؛ این وضعیت استهلاک شدید ناوها را در پی داشته و با توجه به کمبود ظرفیت تعمیر، بازگرداندن آنها به چرخه عملیاتی زمانبر خواهد بود. بحران تعمیرات زیردریاییها نیز بهگفته این گزارش به مرحلهای رسیده که حدود ۴۰ درصد ناوگان زیردریایی آمریکا امکان استقرار عملیاتی ندارد.
عامل دیگر کاهش توان دریایی آمریکا، فرسایش روحیه نیروهای انسانی است. مأموریتهای طولانی، تمدیدهای مکرر و فشار مستمر، روحیه نظامیان و خانوادههای آنها را تضعیف کرده است. دریادار بازنشسته «فیل وایزکاپ» یادآور شده که در دهه ۱۹۹۰ استندرد مأموریت دریایی حداکثر ۶ ماه تعیین شده بود، اما پس از ۱۱ سپتامبر این معیار کنار گذاشته شد و طی ۲۵ سال گذشته نیروی دریایی آمریکا عملاً در وضعیت شبهجنگی فعالیت کرده است.
نمونه بارز این وضعیت، ناو هواپیمابر «یواساس جرالد فورد» است که پس از مأموریت ۱۱ ماهه در غرب آسیا با مشکلات فنی متعدد و فرسودگی شدید خدمه به آمریکا بازگشت. نصب همزمان فناوریهای آزمایشنشده، خرابی سامانه دفع فاضلاب و حتی آتشسوزی در بخش شستوشوی لباسها، شرایط دشواری برای خدمه ایجاد کرده بود.
کویینسی در پایان تأکید کرده که حتی با بودجههای کلان نیز افزایش چشمگیر شمار شناورهای نیروی دریایی آمریکا در کوتاهمدت ممکن نیست. برنامه «ناوگان طلایی» برای رسیدن به ۴۵۰ شناور، تنها برای آغاز کار به ۲۶۷ میلیارد دالر نیاز دارد و ساخت چنین ناوگانی چندین دهه زمان خواهد برد. با وجود دو برابر شدن بودجه کشتیسازی طی دو دهه گذشته، تعداد ناوهای عملیاتی افزایش محسوسی نداشته است.
این اندیشکده نتیجه گرفته که ناوگان حاضر آمریکا در نزدیکی ایران، تقریباً حداکثر توان فعلی این کشور است و واشنگتن نه شناور کافی برای جبران خسارتهای احتمالی دارد و نه ظرفیت لازم برای تعمیر سریع ناوهای آسیبدیده؛ بنابراین توان ورود به یک درگیری دریایی گسترده با ایران برای آمریکا بهشدت محدود شده است.