حمایت گسترده از دعا در مکاتب دولتی آمریکا؛ مخالفت با اجبار دانشآموزان
خبرگزاری دید: نظرسنجی تازه مرکز تحقیقات پیو نشان میدهد بسیاری از آمریکاییها از اجرای داوطلبانه دعا و دیگر نمادهای مذهبی در مکاتب دولتی حمایت میکنند، اما تنها اقلیتی معتقدند دانشآموزان باید به شرکت در دعاهای تحت رهبری معلم «ملزم» شوند. این امر نشانه شکافهای سیاسی، مذهبی و نسلی قابل توجهی در جامعه آمریکا است.
نظرسنجی جدید مرکز تحقیقات پیو که در بازه ۶ تا ۱۲ اپریل ۲۰۲۶ انجام شده، نشان میدهد بحث درباره حضور دین در مکاتب دولتی آمریکا همچنان یکی از موضوعات حساس و چندلایه در جامعه این کشور است. این نظرسنجی در حالی منتشر شده که چندین ایالت آمریکا قوانین تازهای برای گنجاندن دعا یا نمایش «ده فرمان» در مکاتب دولتی پیشنهاد یا تصویب کردهاند.
بر اساس یافتههای این نظرسنجی، حمایت از ابراز مذهبی در مکاتب دولتی بسته به نوع آن تفاوت چشمگیر دارد. حدود ۷۸ درصد از بزرگسالان آمریکایی موافقاند دانشآموزان بتوانند بهصورت داوطلبانه در گروههای دانشآموزمحور دعا کنند. ۵۷ درصد نیز از رهبری دعای تیمهای ورزشی توسط مربیان حمایت میکنند. نیمی از پاسخدهندگان (۵۰ درصد) نمایش «ده فرمان» در کلاسهای درس را قابل قبول میدانند و ۴۶ درصد موافقاند معلمان اجازه داشته باشند دعای کلاس را رهبری کنند.
اما نکته مهم اینجا است که حمایت از دعا به معنای حمایت از اجبار نیست. تنها ۸ درصد از آمریکاییها میگویند معلمان باید بتوانند دعای کلاس را رهبری کنند و دانشآموزان نیز باید ملزم به شرکت باشند. در مقابل، ۵۳ درصد معتقدند رهبری دعا توسط معلم تنها زمانی قابل قبول است که دانشآموزان مجبور به شرکت نباشند. ۳۷ درصد نیز میگویند معلمان اصلاً نباید مجاز به رهبری دعا باشند. در مجموع، حدود ۶ نفر از هر ۱۰ آمریکایی از نوعی دعا تحت رهبری معلم حمایت میکنند، اما اکثریت قاطع آنها تأکید دارند که مشارکت باید اختیاری باشد.
این نظرسنجی شکافهای قابل توجهی را میان گروههای مختلف جمعیتی، مذهبی و سیاسی نشان میدهد. افراد غیروابسته به مذهب، شامل خداناباوران، ندانمگرایان و کسانی که خود را «بدون گرایش خاص» معرفی میکنند، در اکثریت (۵۹ درصد) مخالف رهبری دعا توسط معلمان هستند.
در مقابل، جمهوریخواهان و مستقلهای متمایل به جمهوریخواه، بیشتر از دموکراتها از دعا در مکاتب حمایت میکنند. اکثریت ضعیفی از دموکراتها حتی با دعاهای داوطلبانه تحت رهبری معلم نیز مخالفاند.
از نظر سنی، بزرگسالان ۵۰ ساله و بالاتر اندکی بیشتر از افراد زیر ۵۰ سال از دعا در مکاتب حمایت میکنند. تفاوتهای جغرافیایی نیز چشمگیر است: ساکنان ایالتهای جنوبی و غرب میانه بیشتر از ساکنان شمال شرق و غرب کشور موافق حضور ابرازهای مذهبی در مکاتب هستند.
در سایر اشکال ابراز مذهبی، مانند دعاهای دانشآموزمحور، حمایت گستردهتر است و حتی ۶۴ درصد از افراد غیروابسته به مذهب نیز با دعاهای داوطلبانه دانشآموزی موافقاند، اما درباره رهبری دعای تیمهای ورزشی توسط مربیان و نمایش «ده فرمان» اختلافات حزبی، مذهبی و نسلی بیشتر دیده میشود. پروتستانهای اوانجلیست سفیدپوست، پروتستانهای سیاهپوست و بخش بزرگی از کاتولیکها از این اقدامات حمایت میکنند، در حالی که افراد غیروابسته به مذهب و اکثریت دموکراتها مخالفاند.
این یافتهها نشان میدهد که اگرچه ابراز مذهبی داوطلبانه در مکاتب دولتی آمریکا با استقبال قابل توجهی روبهرو است، اما اجبار مذهبی همچنان خط سرخی است که بخش بزرگی از جامعه آمریکا حاضر به عبور از آن نیست.