خبرگزاری دید: اکونومیست در مقالهای نوشته است که با گذشت پنج سال از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، یک واقعیت مهم پابرجاست: طالبان، با وجود سیاستهای سرکوبگرانه و عملکرد قابل انتقادشان، همچنان در افغانستان حاکماند و احتمالاً در آینده نزدیک از قدرت کنار نخواهند رفت. از اینرو، کشورهای دموکراتیک باید میان مخالفت با سیاستهای طالبان و ضرورت تعامل با حاکمان افغانستان تفکیک قایل شوند.
به نوشته این نشریه، خروج امریکا از افغانستان در ۲۰۲۱ تصمیمی انتخابی بود، نه اقدامی که واشنگتن ناگزیر به انجام آن شده باشد. دولت جو بایدن پس از دو دهه جنگ، نیروهای امریکایی را خارج کرد؛ تصمیمی که زمینه فروپاشی سریع جمهوری افغانستان و بازگشت طالبان به قدرت را فراهم ساخت. پیش از آن نیز دونالد ترامپ جدول زمانی خروج نیروهای امریکایی را تعیین کرده بود. مقاله میگوید خستگی افکار عمومی امریکا از طولانیترین جنگ این کشور، یکی از عوامل اصلی پایان حضور نظامی واشنگتن بود.
اکونومیست در ادامه استدلال میکند که جامعه جهانی نباید تصور کند میتواند طالبان را صرف با انزوا و فشار از صحنه سیاسی افغانستان حذف کند. طالبان کنترل ساختارهای اصلی دولت، امنیت و بخش عمده قلمرو کشور را در اختیار دارند و در حال حاضر جایگزین قدرتمند و عملی دیگری برای حکومت آنان وجود ندارد. بنابراین، تعامل با طالبان الزاماً به معنای بهرسمیتشناختن یا تایید سیاستهای آنان نیست.
مقاله بر ضرورت حفظ کانالهای دیپلماتیک برای موضوعاتی مانند مبارزه با تروریزم، مهاجرت، کمکهای بشردوستانه، تجارت، امنیت منطقهای و حقوق شهروندان تاکید دارد. از دید نویسندگان، کشورهای غربی میتوانند همزمان با طالبان گفتوگو کنند و در برابر محدودیتهای شدید علیه زنان و دختران، سرکوب مخالفان و نقض حقوق بشر موضع انتقادی داشته باشند.
در نهایت، پیام اصلی مقاله این است که واقعگرایی دیپلماتیک نباید با مشروعیتبخشی سیاسی اشتباه گرفته شود. طالبان ممکن است حکومتی نامطلوب و سرکوبگر باشند، اما تا زمانی که در قدرتاند، نادیده گرفتن افغانستان و قطع کامل ارتباط با حاکمان آن، میتواند منافع مردم افغانستان و امنیت منطقه را بیشتر به خطر اندازد.
ترجمه و تلخیص: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
منبع: اکونومیست – Economist