دوراهی استراتژیک هند میان فشار ترامپ و هراس از بینالمللیشدن کشمیر
خبرگزاری دید: دعوت دونالد ترامپ از هند برای پیوستن به نهادی تازهتأسیس با عنوان «شورای صلح» موجی از اختلاف نظر در میان دیپلماتها و رسانههای هندی ایجاد کرده است. در حالی که ۲۰ رهبر جهان، از جمله شهباز شریف نخستوزیر پاکستان، منشور این شورا را در داووس امضا کردند، غیبت هند بیش از همه جلب توجه کرد.
بخش قابل توجهی از تحلیلگران هندی بر این باورند که تردید دهلی نو ریشه در نگرانی دیرینه این کشور دارد: ترس از بینالمللی شدن پرونده کشمیر.
ترامپ که خود را «میانجی صلح جهانی» معرفی میکند، هدف شورا را نظارت بر آتشبس غزه و مدیریت دولت موقت فلسطین اعلام کرده، اما تأکید کرده که این مدل میتواند در سایر مناقشات نیز به کار گرفته شود. همین جمله برای دهلینو کافی بود تا خطر ورود بازیگران خارجی به مسئله کشمیر را جدی بگیرد؛ موضوعی که هند همواره بر «دوجانبه بودن» آن با پاکستان پافشاری کرده است. روزنامه *هندو* هشدار داده که عضویت در این شورا میتواند مخالفت هند با هرگونه مداخله آمریکا یا استقرار نیروهای بینالمللی در کشمیر را دشوار کند.
در سطحی کلانتر، برخی تحلیلگران این شورا را تلاشی از سوی ترامپ برای ایجاد جایگزینی غیررسمی برای سازمان ملل میدانند؛ آن هم در زمانی که واشینگتن از بسیاری از نهادهای وابسته به سازمان ملل فاصله گرفته است. رانجیت روی، سفیر پیشین هند، معتقد است انتظار عدالت از رویکرد «معاملهمحور» ترامپ سادهانگارانه است. افزون بر این، برخلاف ساختار برابر مجمع عمومی سازمان ملل، هنوز روشن نیست که هند در شورای صلح چه سطحی از نفوذ خواهد داشت.
دهلینو اکنون در برابر یک انتخاب دشوار قرار گرفته است: رد دعوت ترامپ میتواند روابط اقتصادی حساس با آمریکا را تحت فشار قرار دهد و واکنش تند رئیسجمهوری را برانگیزد؛ اما پذیرش آن ممکن است به معنای گشودن دروازهای برای نظارت بینالمللی بر کشمیر باشد. سید اکبرالدین، نماینده پیشین هند در سازمان ملل، یادآور میشود که چنین ترتیباتی طبق قطعنامههای شورای امنیت باید موقتی باشند، اما طرح ترامپ نشانی از محدودیت زمانی ندارد و میتواند به الگویی دائمی برای مدیریت مناقشات جهانی تبدیل شود.