خبرگزاری دید: اندکی از شب گذشته، سکوت شهر کابل با صدای مهیب سه انفجار درهم شکست. انفجارهایی که به گفته شاهدان، درست وقتی بیماران مشغول اقامه نماز بودند، ساختمان شفاخانه درمان اعتیاد «عمر» را لرزاند و شعلههای آتش جان صدها نفر را گرفت.
شفاخانهای با ظرفیت ۲ هزار تخت که در سال ۲۰۱۶ تاسیس شده و تنها به درمان معتادان نمیپرداخت، بلکه با آموزش حرفههایی مانند خیاطی و نجاری تلاش میکرد بیمارانش را برای بازگشت به جامعه آماده کند.
بریالی امیری، مستری/مکانیک ۳۸ ساله، روز سهشنبه در میان انبوه خانوادههای نگران در حیاط شفاخانه حاضر شد تا برادرش را که حدود ۲۵ روز پیش در این مرکز بستری شده بود، پیدا کند. او با چشمانی پر از نگرانی گفت: «به ما اطلاعات درست نمیدهند. تاکنون نمیدانیم کجاست.»
آقای احمد، یکی از بازماندگان، صحنه آتش را «مثل روز قیامت» توصیف کرد: «دوستانم در آتش میسوختند و ما نتوانستیم همه را نجات دهیم.»
حاجی فهیم، راننده آمبولانس، نیز از صحنهای پر از شعله و دود گفت: «وقتی رسیدم، همه چیز میسوخت. صبح زنگ زدند که دوباره برگردم، هنوز اجساد زیر آوار مانده بود.»
وزارت داخله حکومت طالبان اعلام کرد که در این حمله هوایی ۴۰۸ نفر جان باختند و ۲۶۵ نفر زخمی شدند. پاکستان این حمله را تکذیب کرد و مدعی شد هدف آن تاسیسات نظامی و زیرساختهای حمایت از تروریزم بودهاست، نه غیرنظامیان.
درحالی که خانوادهها همچنان در جستوجوی عزیزانشان هستند، شهر کابل پس از این تراژدی بار دیگر با اندوه و شوک دست به گریبان است که یادآور شکنندگی امنیت در روزهای پرچالش این کشور است.