خبرگزاری دید: از امروز ورق برمیگردد و این بار یک زن زمامدار کاروان ظلمستیزی و ظلمتبراندازی عاشورایی میشود تا فریاد عدالتخواهی حسین بن علی همچنان در دالانهای تاریک و پیچدرپیچ تاریخ بپیچد و کاخهای ستم و حکومتهای سرنیزه همواره در معرض زلزله ناشی از صدای رسای اعتراض آزادگان و وجدانهای بیدار باشند.
رسالت عاشورایی حضرت زینب نه یک نقش جانبی در تاریخ، بلکه نقطه عطفی محوری در تداوم پیام نهضت حسینی است؛ زیرا این زینب بود که صدای عدالتخواهی حسین بن علی را از میدان خونین کربلا به قلب تاریخ منتقل کرد. اگر عاشورا صحنه رویارویی گلوی خونین اباعبدالله الحسین علیهالسلام با شمشیر شرک و شرارت و شیطان بود، زینب نیز معرکهآرای تقابل سخنرانی با سرنیزه، رسواگری با ریا و آگاهی و افشاگری با تحریف بود.
زینب برخاست تا نشان دهد که مبارزه با ظلم تنها در میدان نبرد خلاصه نمیشود؛ گاهی در اسارت، در خطابه، در افشاگری و ایستادگی و صبر معنا مییابد. او با ایستادن در برابر قدرت بیرحم و برهنه یزید، معادلهای را برهم زد که بر پایه ترس و تحریف بنا شده بود.
رسالت زینب، رسالت «بازگرداندن حقیقت به جایگاهش» بود. او با «زبان علی در کام» و ایراد خطبههای آتشین و افشاگرانه، روایت رسمی حکومت اموی را درهم شکست و اجازه نداد خون شهیدان کربلا در زیر آوار تحریف و پمپاژ روایت ریا و تحمیل سیاست ستم دفن شود.
زینب در کوفه، با خطبهای که وجدانهای واداده و خفته و خوابآلود را لرزاند، مردم را با مسوولیت تاریخی خود روبهرو کرد. در شام و در قلب قدرت یزید، با بیانیهای از جنس نور، پرده از چهره ظلمت و ظلم اموی برداشت و نشان داد که اسارت جسم، هرگز به معنای اسارت روح نیست.
زینب در عاشورا تنها پیامرسان نبود، بلکه معمار حافظه تاریخی امت و انسانیت بود. کربلا در کربلا میماند اگر زینب نبود؛ زیرا زینب بود که عاشورا را به «منشور همیشگی عدالتخواهی» تبدیل کرد. رسالت او، بیدار کردن جامعه در برابر سازوکارهای ظلم سازمانیافته و سیستماتیک بود؛ ظلمی که گاه در قالب قدرت سیاسی، گاه در شکل تحریف رسانهای و گاه در صورت بیتفاوتی اجتماعی ظاهر میشود.
رسالت زینب «تبدیل رنج به آگاهی» بود. او از دل مصیبت، گفتمانی ساخت که تا پایان تاریخ الهامبخش جنبشهای آزادیخواهانه از هر کیش و کشوری است. زینب نشان داد که زن میتواند در سیاهترین و ستمآلودترین شرایط برآمده از قدرتطلبی خونین و جنایتبار ماتریالیستهای اخلاقیای مانند یزید، چراغ روشنترین جریان فکری ـ اجتماعی تاریخ را برای همه نسلها و عصرهای بشر، روشن و رهاییبخش نگه دارد.
زینب این حقیقت بزرگ عاشورایی را در عالیترین شکل ممکن بر پیشانی بلند تاریخ حک کرد که کار حسین علیهالسلام نهتنها با شهادت او به پایان نرسیده است، بلکه با تغییر شکل انجام مسوولیت، در قالب حقخواهی و حقیقتگویی زینب ادامه مییابد؛ زیرا «آنان که رفتند، کار حسینی کردند و آنان که ماندهاند باید کاری زینبی کنند؛ وگرنه یزیدیاند.»
نویسنده: راحل موسوی – خبرگزاری دید