خبرگزاری دید: با افزایش گرایشهای ضد مهاجرتی و قدرتگیری احزاب راستگرا در اروپا، هزاران پناهجوی افغانستانی که پس از سقوط کابل به کشورهای اروپایی منتقل شدهاند، با آیندهای نامعلوم و احتمال اخراج به افغانستان روبهرویند.
عبدالولی، یکی از افغانستانیهایی که در سال ۲۰۲۱ با تلاش مقامهای سیاسی و نظامی هالند از افغانستان خارج شد، اکنون در شهر کوچک «استینویک» هالند با همسر و چهار فرزندش زندگی میکند. او به دلیل همکاری با یک نهاد غیردولتی هالندی و کمک به یک مترجم مرتبط با نیروهای نظامی هالند، از سوی طالبان تهدید شده بود.
او پس از ورود به هالند، زبان این کشور را آموخت، در یک کارخانه محلی مشغول کار شد و فرزندانش در مکتبهای محلی آموزش میبینند. با این حال، تغییرات اخیر در قوانین اقامت، آینده خانواده او را با ابهام روبهرو کرده است.
بر اساس آمار آژانس پناهندگی اتحادیه اروپا، از زمان بازگشت طالبان به قدرت در ۲۰۲۱، حدود ۵۰۰ هزار شهروند افغانستان در کشورهای عضو اتحادیه اروپا درخواست پناهندگی دادهاند.
با وجود آنکه اتحادیه اروپا حکومت طالبان را به رسمیت نمیشناسد، در ماه جون امسال ۱۵ سفیر اروپایی با هیاتی از طالبان در بروکسل دیدار کردند. گزارشها حاکی است که موضوع بازگرداندن پناهجویان به افغانستان از محورهای اصلی این نشست بوده است.
آلمان نیز در سال ۲۰۲۴ ممنوعیت عملی اخراج افغانستانیها به کابل را کنار گذاشت. طی دو سال گذشته حدود ۲۰۰ نفر، عمدتاً افرادی دارای سابقه جرمی، از آلمان به افغانستان اخراج شدهاند و در اواخر ماه جولای، برای نخستینبار یک شهروند افغانستانی بدون سابقه جرمی نیز از این کشور اخراج شد.
یک سند سوئیسی که روزنامه هالندی «انآرسی» به آن دست یافته، نشان میدهد هالند، آلمان، دنمارک و ناروی در حال بررسی یا برنامهریزی برای اخراج شمار بیشتری از پناهجویان افغانستانی هستند. یونان نیز از تمایل خود برای بازگرداندن افغانستانیها سخن گفته است.
به نقل از الجزیره، سیس رولز، معاون پیشین سفیر هالند در افغانستان، از نزدیک شدن کشورهای اروپایی به طالبان ابراز نگرانی کرده و گفته است که چنین رویکردی میتواند طالبان را به «دروازهبان سیاست مهاجرتی اروپا» تبدیل کند.
در همین حال، فریدون، حقوقدان افغانستانی و کارمند پیشین ماموریت پولیس اتحادیه اروپا در افغانستان، میگوید او و دیگر افغانستانیهایی که به دلیل همکاری با نهادهای اروپایی کشورشان را ترک کردهاند، گزینهای دیگری نداشتند.
او گفته است: «ما انتخاب نکردیم که به اینجا بیاییم؛ به دلیل کاری که انجام میدادیم، در آن زمان نیز انتخابی برای ترک کشور نداشتیم.»
فریدون که از ترس امنیت خانوادهاش در افغانستان تنها با نام نخست خود معرفی شده، از دولت هالند خواسته است حمایت از خانوادههای افغانستانی را ادامه دهد و تاکید کرده است که بازگشت به افغانستان میتواند برای آنان پیامدهای مرگباری داشته باشد.
عبدالولی نیز نگران آینده فرزندانش، بهویژه دخترانش، است. او میگوید تصور اینکه خانوادهاش دوباره به افغانستان بازگردانده شود و دخترانش امکان ادامه آموزش را از دست بدهند، برایش بسیار دشوار است.
در حالی که دولتهای اروپایی برای تشدید سیاستهای مهاجرتی تحت فشار احزاب راستگرا و جریانهای ضد مهاجرت قرار دارند، سرنوشت هزاران پناهجوی افغانستانی که پس از سقوط کابل به اروپا منتقل شدهاند، همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.