افغانستانِ طالبان؛ محدودیت، فقر و ناامیدی
خبرگزاری دید: افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت در آگست ۲۰۲۱، با بحران‌های گسترده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو شده است. در این میان، زنان و دختران بیش از دیگران از محدودیت‌های وضع‌شده آسیب دیده‌اند. محرومیت از آموزش و کار، دشواری دسترسی به خدمات صحی، افزایش فقر و کاهش کمک‌های بشردوستانه، زندگی روزمره میلیون‌ها شهروند کشور را با مشکلات جدی مواجه ساخته است.
زنان و دختران؛ قربانیان اصلی محدودیت‌ها
پس از بازگشت طالبان، محدودیت‌های متعددی بر زندگی زنان و دختران وضع شده است. دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم محروم مانده‌اند و زنان نیز از دسمبر ۲۰۲۲ به بعد اجازه ادامه تحصیل در دانشگاه‌ها را ندارند. همچنان، محدودیت بر کار زنان، بسته‌شدن آرایشگاه‌ها و ممنوعیت استفاده از برخی مکان‌های عمومی، فرصت‌های اجتماعی و اقتصادی آنان را کاهش داده است.
محدودیت در رفت‌وآمد و الزام همراهی محرم، دسترسی زنان به بازار، مراکز صحی و سایر خدمات ضروری را نیز دشوار ساخته است. این وضعیت افزون بر آسیب‌های اجتماعی، فشارهای روانی و احساس ناامیدی را در میان بسیاری از زنان افزایش داده است.
بحران آموزش و آینده نسل جوان
محرومیت دختران از آموزش، یکی از جدی‌ترین پیامدهای وضعیت کنونی افغانستان است. بر اساس آمار یونیسف، بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش متوسطه محروم شده‌اند. ادامه این وضعیت می‌تواند افغانستان را در آینده با کمبود آموزگاران، داکتران، نرس‌ها و سایر متخصصان زن مواجه سازد.
همچنان، کیفیت آموزش در کشور با چالش‌های جدی روبه‌رو است. گزارش‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که شمار زیادی از کودکان پس از تکمیل دوره ابتدایی، هنوز به سطح اساسی مهارت خواندن نرسیده‌اند.
فقر، بیکاری و گسترش گرسنگی
مشکلات اقتصادی، افزایش قیمت مواد غذایی، کاهش فرصت‌های کاری و کم‌شدن کمک‌های خارجی، فشار سنگینی بر خانواده‌ها وارد کرده است. بر اساس گزارش‌های سازمان ملل، صدها هزار فرصت شغلی از بین رفته و زنان به دلیل محدودیت‌های کاری، با موانع بیشتری برای کسب درآمد روبه‌رو هستند.
همچنان، ناامنی غذایی به یکی از نگرانی‌های عمده کشور تبدیل شده است. میلیون‌ها افغانستانی برای تامین غذای کافی با مشکل مواجه‌اند و کودکان، زنان باردار و خانواده‌های کم‌درآمد بیش از دیگران در معرض سوءتغذیه قرار دارند.
خدمات صحی و کاهش کمک‌های انسان‌دوستانه
کمبود بودجه و بسته‌شدن یا کاهش فعالیت صدها مرکز صحی، دسترسی مردم به درمان را محدود ساخته است. کمبود کارکنان صحی زن نیز مشکلات زنان را، به‌ویژه در بخش مراقبت‌های دوران بارداری و زایمان، افزایش می‌دهد.
از سوی دیگر، کاهش کمک‌های بین‌المللی سبب شده است که نهادهای امدادرسان نتوانند تمام نیازمندان را پوشش دهند. این وضعیت، بحران غذا، صحت و حمایت اجتماعی را عمیق‌تر ساخته است.
نتیجه‌گیری
پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، افغانستان با مجموعه‌ای از بحران‌های به‌هم‌پیوسته روبه‌رو است. محرومیت زنان و دختران از حقوق اساسی، ضعف اقتصادی، گسترش گرسنگی و کاهش کمک‌های بشردوستانه، آینده کشور را با نگرانی‌های جدی مواجه ساخته است. بهبود این وضعیت نیازمند فراهم‌شدن زمینه آموزش و کار برای زنان، تقویت خدمات صحی، ایجاد فرصت‌های شغلی و افزایش حمایت‌های بشردوستانه است. بدون توجه به این نیازها، دستیابی به جامعه‌ای باثبات، توانمند و امیدوار به آینده دشوار خواهد بود.
ترجمه و تلخیص: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
منبع: تایمز آف اندیا – Times of India