اختصاصی خبرگزاری دید ـ بامیان: برای شماری از خانواده‌های فقیر در بامیان، فصل برداشت کچالو تنها فصل جمع‌آوری محصولات زراعتی نیست، بلکه فرصتی است برای یافتن چند دانه کچالوی باقی‌مانده در زیر خاک، تا شاید سفره خالی خانواده برای یک یا دو روز دیگر بی‌غذا نماند.
فقر و ناتوانی اقتصادی، شماری از خانواده‌ها را به وضعیتی رسانده است که پس از پایان برداشت کچالو، راهی زمین‌های زراعتی می‌شوند و پسمانده‌های این محصول را از زیر خاک بیرون می‌کشند؛ دانه‌هایی که برای بسیاری ارزشی ندارند، اما برای این خانواده‌ها گاهی تنها امید تأمین غذای کودکان‌شان است.
برخی از این خانواده‌ها نه زمین زراعتی دارند، نه درآمد ثابت و نه توانایی خرید مواد غذایی. آنان در شرایطی زندگی می‌کنند که حتی تهیه یک وعده غذای ساده نیز به نگرانی روزانه‌شان تبدیل شده است.
یکی از باشندگان محروم بامیان در توصیف این وضعیت می‌گوید: «وقتی مردم کچالوهای خود را جمع می‌کنند و به خانه می‌روند، ما تازه به زمین می‌رویم تا ببینیم چیزی زیر خاک باقی مانده یا نه. برای دیگران این‌ها پسمانده است، اما برای ما غذای اولادهایمان است.»
لطیفه مادری یکی از این خانواده‌های آسیب‌پذیر نیز به خبرگزاری دید گفت: «درد ما فقط گرسنگی نیست؛ درد ما این است که کودکان‌مان از ما غذا می‌خواهند و ما چیزی نداریم که پیش روی‌شان بگذاریم. گاهی تمام امید ما به چند دانه کچالو است که از زمین پیدا می‌کنیم.»
برای این خانواده‌ها، جمع‌آوری پسمانده‌های کچالو انتخابی از روی علاقه نیست؛ نتیجه فقر، بیکاری و نبود امکانات ابتدایی زندگی است. آنان مجبورند از محصولاتی استفاده کنند که پس از برداشت در زمین باقی مانده‌اند تا دست‌کم برای مدتی کوتاه شکم اعضای خانواده‌شان را سیر کنند.
خشک‌سالی، کمبود آب، کاهش محصولات زراعتی و نبود فرصت‌های کاری، فشار اقتصادی بر خانواده‌های روستایی را بیشتر کرده است. با فرارسیدن زمستان و پایان فصل برداشت، حتی همین راه محدود دسترسی به غذا نیز از میان می‌رود.
یکی از باشندگان بامیان می‌گوید: «ما از زندگی تجملی چیزی نمی‌خواهیم؛ فقط می‌خواهیم شب که کودکان‌مان می‌خوابند، گرسنه نباشند. نمی‌خواهیم فرزندان‌مان برای پیدا کردن غذا مجبور شوند در سرما و میان زمین‌های برداشت‌شده بگردند.»
وضعیت این خانواده‌ها نشان می‌دهد که بحران فقر در مناطق روستایی بامیان تنها به کمبود درآمد محدود نیست؛ بلکه به مرحله‌ای رسیده است که دسترسی به غذای کافی و حفظ کرامت انسانی نیز به چالشی جدی تبدیل شده است.
خانواده‌های نیازمند بامیان به کمک‌های فوری غذایی، حمایت زمستانی، ایجاد فرصت‌های کاری و توجه جدی نهادهای امدادرسان نیاز دارند؛ زیرا هیچ کودکی نباید برای یافتن یک لقمه نان، چشم‌انتظار پسمانده‌های زمین‌های زراعتی بماند.