طالبان بهدنبال شرکای تازه، پاکستان در حاشیه
خبرگزاری دید: زمانی که الکسی اورچوک، معاون نخستوزیر روسیه، در ۱۲ نوامبر برای گفتوگو درباره تجارت و سرمایهگذاری وارد کابل شد، آماری را با خود آورد که هدف از ارائه آن، جلب توجه و تاثیرگذاری بر طرف افغانستان بود.

در بیانیهای از سوی حکومت طالبان به نقل از او آمده است که حجم تجارت دوجانبه میان افغانستان و روسیه در هشت ماه نخست سال ۲۰۲۶ میلادی به بیش از ۳۴۹ میلیون دالر رسیده است؛ رقمی که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته بیش از دو برابر افزایش را نشان میدهد. هرچند این میزان از نظر اقتصادی چندان چشمگیر نیست، اما پیامی که در پس آن نهفته است، اهمیت زیادی دارد.
افغانستان همچنان تا حد زیادی در انزوای بینالمللی قرار دارد. روسیه تنها کشوری است که بهگونه رسمی حکومت طالبان را به رسمیت شناخته است؛ اقدامی که در جولای ۲۰۲۵ انجام شد و تاکنون هیچ کشور دیگری به آن نپیوسته است.
با این حال، کابل در حال شکلدادن به الگویی متفاوت از آن چیزی است که پس از خروج نیروهای غربی انتظار میرفت؛ الگویی که بهجای حرکت بهسوی آشتی و تعامل گسترده با جامعهجهانی، بر ایجاد شبکهای از روابط مبتنی بر منافع متقابل با کشورهای همسایه استوار است. کشورهایی که در شرایط کنونی، منافع اقتصادی و نگرانیهای امنیتیشان بر ملاحظات و حساسیتهای سیاسی آنها در قبال طالبان غلبه کرده است. هر یک از این کشورها اهداف و خواستههای متفاوتی را دنبال میکنند و همین تفاوت، اهمیت این روند را بهویژه برای پاکستان دوچندان میسازد.
مسکو در پی گسترش نفوذش در آسیای مرکزی، تقویت همکاریهای امنیتی و ایفای نقش در ایجاد و توسعه مسیرهای جدید ترانزیتی است.
هند نیز که در سال ۲۰۲۱ دیپلماتهای خود را از افغانستان خارج کرده بود، در اکتوبر ۲۰۲۵ سطح مأموریت فنی خود در کابل را به سفارت ارتقا داد. با این حال، دهلینو هنوز حکومت طالبان را به رسمیت نشناخته است. هند از این طریق میکوشد روابط خود با مردم افغانستان را حفظ کند و جایگاهش را در روند دیپلماسی منطقهای از دست ندهد.
چین نیز به گفتوگو با کابل درباره منابع معدنی، پروژههای زیربنایی و گسترش راههای ارتباطی ادامه میدهد؛ اما این تعاملات را با احتیاط پیش میبرد. نگرانی پکن از فعالیت گروههای مسلح در مناطق غربی هممرز با چین و همچنین تامین امنیت سرمایهگذاریهای این کشور، مانع از آن شده است که روابطش با طالبان را بیش از این گسترش دهد.
مجموع این تحولات به معنای شکلگیری یک ائتلاف یا بلوک واحد نیست؛ اما برای طالبان مجموعهای از گزینهها و فرصتهای تازه فراهم میکند؛ گزینههایی که این حکومت تا همین اواخر از آنها محروم بود.
پاکستان زمانی از بیشترین اهرمهای نفوذ بر افغانستان برخوردار بود. موقعیت جغرافیایی، مسیرهای تجاری، جریان رفتوآمد پناهجویان و دههها روابط و تماس با طرفهای افغانستان، به اسلامآباد نفوذی بیرقیب در تحولات افغانستان بخشیده بود. اما امروز، روابط دو طرف به یکی از بدترین سطوح در سالهای اخیر رسیده است.
مترجم: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
منبع: آسیا تایمز – Asia Times