آیندهای که از کنترل طالبان خارج است
خبرگزاری دید: پنج سال پس از ورود طالبان به کابل، بخش بزرگی از بحثها درباره افغانستان همچنان بر قدرت، محدودیتها و سیاستهای این گروه متمرکز است؛ اما واقعیت افغانستان تنها روایت طالبان نیست. در سراسر کشور و در میان افغانستانیهای مهاجر، شبکههایی از زنان، پژوهشگران، خبرنگاران، آموزگاران و فعالان مدنی همچنان برای حفظ دانش، آموزش و امید به آینده تلاش میکنند.
پس از سقوط کابل، بسیاری از فعالان و اعضای جامعه مدنی با تهدیدهای جدی روبهرو شدند و شماری مجبور به ترک کشور شدند.
با وجود سرکوب گسترده، تلاش برای ساختن آیندهای متفاوت متوقف نشده است. موسسات پژوهشی افغانستان همچنان به آموزش و تربیت نسل جدید پژوهشگران ادامه میدهند و زنان دانشمند، با وجود حذف از فضای رسمی علمی و دانشگاهی، به تولید پژوهش و ارایه پیشنهادهای سیاستی ادامه دارند. این فعالیتها تنها حفظ دانش نیست؛ بلکه سرمایهای برای روزی است که افغانستان دوباره فرصت بازسازی پیدا کند.
در بخش آموزش نیز ابتکارهای غیررسمی و شبکههای زیرزمینی، صنفهای مخفی، دورههای آنلاین و همکاری با دانشگاههای خارج از کشور را برای ادامه آموزش دختران و زنان جوان فراهم کردهاند. شبکههای زنان حقوقدان نیز از طریق تماسهای تلفنی و دیدارهای محرمانه، به زنان در زمینه ازدواج، میراث، مالکیت و مسایل خانوادگی مشاوره میدهند؛ حوزههایی که مسیرهای رسمی عدالت در آنها بهشدت محدود شده است.
رسانهها و جریان آزاد اطلاعات نیز همچنان جایگاه مهمی دارند. برنامههای مستقل نشان دادهاند که مردم افغانستان هنوز تشنه اطلاعات و ارتباطاند.
از این رو، سیاست جامعه جهانی در قبال افغانستان نباید تنها به تعامل با طالبان محدود شود. دیپلماسی و کمکهای بشردوستانه ضروریاند، اما در کنار آن باید از رسانههای مستقل، آموزش دختران، حقوق زنان، شبکههای کمک حقوقی و نهادهای مدنی افغانستان در داخل و خارج کشور نیز حمایت شود.
آینده افغانستان را نمیتوان از بیرون طراحی کرد؛ این آینده در نهایت به دست افغانستانیها ساخته خواهد شد. مسوولیت جامعه جهانی آن است که کسانی را که برای حفظ آموزش، آزادی، کرامت و جامعه مدنی تلاش میکنند، تنها نگذارد. طالبان میتوانند مکاتب را ببندند و صداها را خاموش کنند، اما نمیتوانند آرزوی یک ملت برای آیندهای آزادتر و باکرامتتر را از میان ببرند.
ترجمه و تلخیص: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
نویسندگان: دامون ویلسون و مریم صافی
منبع: Journal of Democracy