خبرگزاری دید: اظهارات مجیبالرحمن رحیمی مبنی بر اینکه افغانستان مرزهای کنونی پاکستان را بهرسمیت میشناسد، از نظر سیاسی اهمیت ویژهای دارد و یکی از حساسترین و طولانیترین اختلافات میان دو کشور را به چالش میکشد. این دیدگاه نه تنها به عنوان نظر یک سخنگوی پیشین عبدالله عبدالله مطرح است، بلکه بازتابدهنده واقعیتی گستردهتر در فضای سیاسی افغانستان نیز میباشد.
بحثهای تاریخی مانند «پشتونستان» دیگر بازتاب یک اجماع ملی در افغانستان نیست.
افغانستان کشوری چندقومیتی است که از تاجیکها، هزارهها، ازبیکها، ترکمنها، بلوچها، نورستانیها، ایماقها، پشتونها و سایر اقوام تشکیل شده است. هیچ گروه سیاسی یا قومی حق ندارد مطالبات تاریخی خود را به نام کل کشور مطرح کند.
رحیمی تاکید میکند که سیاست خارجی افغانستان باید بر اساس منافع ملی و واقعگرایی سیاسی شکل گیرد، نه بر پایه شعارهای احساسی و ناسیونالیسم رمانتیک.
تلاش برای تغییر مرزها میتواند به جنگ، بیثباتی، مهاجرت، افراطگرایی و مداخلات خارجی منجر شود؛ در حالی که افغانستان خود با مشکلاتی چون فقر، بیکاری، مهاجرت و انزوای بینالمللی مواجه است.
در مقابل، روابط افغانستان و پاکستان دارای پیوندهای عمیق تجاری، فرهنگی، دینی و خانوادگی است. ادامه تنشها تنها به ضرر هر دو ملت تمام میشود، در حالی که همکاری میتواند زمینهساز توسعه مسیرهای تجاری، پروژههای انرژی، آموزش و اتصال منطقهای شود.
همچنین باید میان حقوق مردم پشتون در پاکستان و ادعای سرزمینی تفاوت قائل شد.
در نهایت، این دیدگاه نوعی بلوغ سیاسی را منعکس میسازد. افغانستان باید از شعارهای گذشته عبور کرده و بر اساس واقعیتهای امروز، سیاستی مبتنی بر همکاری، احترام متقابل و منافع مشترک با همسایگان، اتخاذ کند.
ترجمه و تلخیص: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
نویسنده: داکتر حمزه خان
منبع: اوراسیا ریویو – Eurasia Review