پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، باشندگان کابل همچنان با واقعیتی دستوپنجه نرم میکنند که با بیثباتی اقتصادی و کاهش چشمگیر دسترسی به آموزش شکل گرفته است. با وجود ادامه جریان عادی زندگی در پایتخت، کارگران و جوانان متخصص با چالشهای جدی ناشی از محدودیتهای موجود روبهرو هستند.
در منطقه شهرنو کابل، زندگی روزمره در کنار تغییرات گسترده اقتصادی همچنان جریان دارد. محمد صابر صاحبزاده، خیاط ۴۴ ساله، کارگاهی را اداره میکند که برای ۲۰ تن زمینه کار فراهم کرده است.
او از روزی که طالبان وارد کابل شدند، میگوید: «حدود چاشت، در روشنایی روز، همه دکانها بسته شدند. شایعاتی پخش شد که حکومت سقوط کرده است.»
صابر میافزاید: «با گذشت زمان، خود را با شرایط جدید وفق دادیم و حتی کاروبار ما نسبت به گذشته بهتر شده است.»
اما در کنار حفظ کار و درآمد، صابر با دشواری دیگری در زندگی شخصی خود روبهرو است؛ سه دخترش به دلیل محدودیتهای آموزشی نتوانستهاند تحصیل خود را پس از دوره متوسطه ادامه دهند.
او میگوید: «وقتی نمیتوانید برای فرزندان و عزیزانتان کاری انجام دهید، احساس بسیار دشواری است.»
در کارگاه، مهدی، پسر ۱۴ ساله صابر و دانشآموز صنف هشتم، نیز پس از پایان درس در کنار پدرش کار میکند. او میگوید: «پدرم را دوست دارم. او همیشه پشتیبان من بوده است. هر زمانی که اینجا در کنارش هستم، از بودن با او لذت میبرم.»
در بخش دیگری از کابل، نازنین محمدی، دانشجوی پیشین دانشگاه کابل، با وجود محدود شدن فرصتهای شغلی برای زنان، مسیر تازهای را در پیش گرفته و یک دفتر مشاوره مستقل در زمینه خدمات ویزه و بازاریابی دیجیتال ایجاد کرده است.
محمدی میگوید: «سال دوم تحصیلم در دانشگاه کابل بود که به ما گفتند دانشگاهها بسته شدهاند. من هرگز از رویاها و آرزوهایم دست نکشیدم؛ به همین دلیل مسیر تازهای را انتخاب کردم و دفتر خودم را راهاندازی کردم.»
پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، تلاش برای تامین معیشت، ادامه تحصیل و حفظ عزت و استقلال فردی، همچنان بخش مهمی از واقعیت زندگی میلیونها افغانستانی در کابل است.
نویسنده و مترجم: سیدطاهر مجاب – خبرگزاری دید
سیجیتیان – CGTN