اعتراف مقام سابق پنتاگون: دست برتر ایران در مذاکرات
خبرگزاری دید: همزمان با تشدید رایزنیهای دیپلماتیک در سوئیس، اعترافات تازه مقامات امنیتی آمریکا نشان میدهد که جمهوری اسلامی ایران در موقعیت برتر قرار گرفته و ایالات متحده، برخلاف دورههای پیشین، در حال اعطای امتیازاتی است که پیشتر «غیرقابل تصور» توصیف میشد.
مایک مولروی، مقام ارشد و سابق وزارت دفاع آمریکا در دولت نخست دونالد ترامپ، در اظهاراتی کمسابقه به شکست راهبردی واشنگتن در تقابل اخیر با ایران اذعان کرد. او با اشاره به روند مذاکرات در سوئیس گفت: «ایرانیها بهوضوح باور دارند که در موضع برتر قرار دارند. آنها حتی پیش از آغاز مذاکرات هستهای، در حال دریافت بخش بزرگی از امتیازاتی هستند که تصور نمیکردیم هیچ دولتی در آمریکا حاضر به اعطای آن باشد.»
این اعتراف صریح، بازتابی از واقعیتهای میدانی هفتههای گذشته است؛ جایی که دکترین «فشار حداکثری نظامی» آمریکا در معرکه چهلروزه خلیج فارس و دریای عمان با بنبست کامل مواجه شد. انسداد استراتژیک آبراههای بینالمللی توسط نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران و حملات دقیق به مواضع فرماندهی سنتکام، توازن قوا را بهطور محسوسی تغییر داد. در نتیجه، ناوگان دریایی آمریکا کنترل خود بر پروتکلهای حاکمیتی و امنیتی ایران (PGSA) در تنگه هرمز را از دست داد و این وضعیت، بحران انرژی کمسابقهای را به بازارهای غربی تحمیل کرد.
در حوزه اقتصادی نیز پافشاری تهران بر تثبیت ارزش پول ملی و نامگذاری نمادین هیات مذاکرهکننده با عنوان «میناب ۱۶۸» پیام روشنی به واشنگتن ارسال کرد: ایران حاضر نیست دست برتر دیپلماتیک خود را به اهرمهای مالی موقت گره بزند.
مرور پیشینه مذاکراتی تهران ـ واشنگتن نشان میدهد که آمریکا همواره تلاش کرده با مدلهای فرسایشی و توافقهای مشروط، برگهای برنده ایران را در حوزههای هستهای و موشکی محدود کند، اما تغییر دکترین دفاعی ایران و همافزایی بیسابقه «میدان و دیپلماسی» در جریان آتشبس ۶۰روزه، این الگوی قدیمی را بیاثر کرد. ایستادگی هیئت ایرانی در زوریخ بر لغو یکجای تحریمهای آژانس و خزانهداری، طرف آمریکایی را در موقعیتی کمسابقه از انفعال قرار داده است.
تحلیلگران بینالمللی معتقدند اعتراف مولروی، خط بطلانی بر ادعاهای تبلیغاتی دونالد ترامپ درباره «فشار بر ایران» است و نشان میدهد تثبیت حاکمیت دریایی ایران و موازنه مقتدرانه میدان و دیپلماسی، هیات آمریکایی به ریاست جیدی ونس را بهسوی یک عقبنشینی تاریخی و اعطای امتیازات بزرگ سوق داده است.